Karta praw odnosząca się do osób z niepełnosprawnościami ma charakter pro-prawny: podkreśla podmiotowość, autonomię oraz możliwość prowadzenia niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia. Z takiej perspektywy naturalnym "negatywnym zjawiskiem", któremu dokument ma przeciwdziałać, jest dyskryminacja, czyli nierówne traktowanie ze względu na niepełnosprawność.
Odpowiedź "dyskryminacji osób niepełnosprawnych" jest zgodna z logiką dokumentów praw człowieka: wskazują one na równość, dostępność, włączanie społeczne i konieczność eliminowania barier (w tym barier społecznych i postaw). W praktyce pracy asystenta oznacza to m.in. czujność na sytuacje, w których osoba jest pomijana, traktowana protekcjonalnie, odmawia się jej dostępu do usługi albo nie zapewnia racjonalnych usprawnień.
Odpowiedź "samotności osób niepełnosprawnych" bywa intuicyjnie atrakcyjna, bo samotność jest realnym problemem psychospołecznym. Jednak nie jest to typowa kategoria, którą dokument praw "w szczególności zapobiega" — to raczej obszar działań wsparciowych (aktywizacja, sieć wsparcia), a nie centralny cel deklaracji praw.
Odpowiedź "tolerancji osób niepełnosprawnych" jest nieadekwatna znaczeniowo: tolerancja jest postawą pozytywną (akceptacja/poszanowanie). Dokument dotyczący praw nie będzie "zapobiegał tolerancji", tylko raczej promował szacunek i równe traktowanie.
Odpowiedź "równouprawnieniu osób niepełnosprawnych" również odwraca sens: równouprawnienie to cel, do którego się dąży. Mylenie tego typu pojęć jest częste, gdy uczeń czyta szybko i kieruje się pojedynczym słowem zamiast całą relacją logiczną w zdaniu (co jest celem, a czemu się przeciwdziała).
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o karty/deklaracje praw szukaj odpowiedzi opisujących eliminowanie naruszeń (np. dyskryminacji), a nie odpowiedzi opisujących wartości pozytywne (np. równouprawnienie), którym nie powinno się "zapobiegać".
