Sadzonki zdrewniałe (tzw. hardwood cuttings) wykonuje się z pędów, które zakończyły wzrost i zdążyły zdrewnieć. Kluczową cechą jest to, że materiał pobiera się w czasie, gdy roślina nie prowadzi intensywnej wegetacji, czyli w okresie spoczynku i najczęściej w stanie bezlistnym.
Dlatego poprawny jest termin od stycznia do marca, w stanie bezlistnym: w praktyce szkolnej i egzaminacyjnej odpowiada on zimowemu oknu, w którym pędy są dojrzałe, a roślina ma ograniczoną aktywność fizjologiczną. Taki materiał mniej traci wodę (brak liści = mniejsza transpiracja), łatwiej go przygotować do ukorzeniania i przechowywania, a ryzyko zwiędnięcia sadzonki po cięciu jest niższe.
Dlaczego pozostałe terminy są nieprawidłowe w kontekście sadzonek zdrewniałych?
- "Od czerwca do sierpnia, w pełni wegetacji." To typowy okres dla sadzonek zielnych lub częściowo półzdrewniałych. W pełni lata pędy często są zbyt miękkie (nie w pełni zdrewniałe), a liście powodują duże parowanie, więc sadzonki wymagają innych warunków (np. wysokiej wilgotności) niż klasyczne sadzonki zdrewniałe.
- "Od października do listopada, przed zrzuceniem liści." Materiał "przed opadnięciem liści" jest jeszcze w aktywnej fazie sezonu; liście nadal intensywnie transpirują. Dla sadzonek zdrewniałych w ujęciu egzaminacyjnym akcentuje się pobieranie w stanie bezlistnym, a nie tuż przed zakończeniem wegetacji.
- "Od kwietnia do maja, po wystąpieniu oznak wegetacji." Wiosną roślina uruchamia wzrost, a zasoby są kierowane do rozwijających się pąków i młodych przyrostów. To nie jest typowy moment na pobieranie sadzonek zdrewniałych, bo pędy mogą zaczynać pracę fizjologiczną i szybciej tracić wodę.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada słowo "zdrewniałe", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do spoczynku, braku liści i zimy, a nie do pełni wegetacji.
