"Główna próba szczelności" służy potwierdzeniu, że instalacja gazowa jako całość (w zakresie wymaganym dla danego obiektu i procedury odbioru) nie ma nieszczelności, które mogłyby prowadzić do niekontrolowanego wypływu gazu. W praktyce wykonuje się ją przede wszystkim wtedy, gdy istnieje podwyższone ryzyko nieszczelności wynikające z robót montażowych lub ingerencji w przewody i połączenia.
Odpowiedź "Po wymianie gazomierza." jest właściwa, ponieważ sama wymiana gazomierza jest zwykle traktowana jako czynność eksploatacyjna/serwisowa dotycząca elementu pomiarowego. Nie musi oznaczać przebudowy przewodów instalacji odbiorczej w budynku ani dodawania nowych odcinków instalacji, a więc nie jest typowym przypadkiem wymagającym przeprowadzania próby głównej całej instalacji.
Pozostałe odpowiedzi odnoszą się do sytuacji, w których ryzyko powstania nieszczelności rośnie albo instalacja wymaga weryfikacji przed dopuszczeniem do użytkowania:
- "Po remoncie instalacji gazowej." Remont oznacza ingerencję w elementy instalacji (połączenia, przewody, armaturę). To klasyczna przesłanka do wykonania odpowiednich prób i sprawdzeń, bo nawet prawidłowo wykonany montaż musi zostać zweryfikowany.
- "Po rozbudowie instalacji gazowej w nowym pomieszczeniu." Rozbudowa to dołożenie nowych odcinków i połączeń, a więc zwiększa liczbę miejsc potencjalnych nieszczelności. Z tego powodu wymaga się sprawdzeń przewidzianych dla zmian w instalacji.
- "Po wyłączeniu instalacji gazowej z użytkowania na co najmniej 6 miesięcy." Dłuższe wyłączenie i ponowne uruchomienie wiąże się z koniecznością potwierdzenia stanu technicznego i bezpiecznego wznowienia eksploatacji; w zależności od procedur może to oznaczać obowiązek przeprowadzenia wymaganych prób/szczegółowej kontroli.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy zdarzenie zmienia instalację (remont/rozbudowa) albo wymaga ponownego dopuszczenia do użytkowania po przerwie. Jeśli nie (typowa czynność serwisowa elementu pomiarowego), zwykle nie jest to powód do próby głównej całej instalacji.
