Kierunek ułożenia włókien (tzw. kierunek maszynowy) wpływa na to, jak papier zachowuje się podczas zginania, klejenia i eksploatacji wyrobu. Wkład książkowy jest wielokrotnie zginany w okolicy grzbietu: podczas falcowania, kompletowania oraz przede wszystkim podczas codziennego otwierania książki.
Ułożenie włókien równolegle do grzbietu oprawy jest korzystne, ponieważ papier łatwiej poddaje się zginaniu wzdłuż włókien. Zmniejsza to ryzyko pękania i "łamania" w strefie grzbietu, poprawia otwieralność (książka lepiej się rozkłada) oraz ogranicza powstawanie trwałych deformacji stron.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo odrywają kierunek włókien od kluczowego elementu pracy wyrobu, czyli grzbietu. Opcje odnoszące się do górnej lub dolnej krawędzi nie gwarantują właściwej orientacji po złożeniu składek i wykonaniu oprawy. Z kolei wariant "prostopadły do grzbietu oprawy" zwiększa opór przy otwieraniu, może sprzyjać pękaniu i pogorszyć trwałość połączenia w strefie grzbietu, szczególnie gdy występują zmiany wilgotności i naprężenia w papierze.
W praktyce produkcyjnej ważne jest, aby kontrolować kierunek włókien już na etapie doboru formatu arkusza i schematu falcowania, tak by po złożeniu i oprawie włókna przebiegały wzdłuż grzbietu. To typowa kontrola jakości w przygotowaniu i realizacji procesu drukowania oraz prac introligatorskich.
