KWALIFIKACJA SPL1 - CZERWIEC 2015

W klasycznym podejściu do sterowania zapasami opartym na poziomie informacyjnym (często rozumianym jako punkt ponownego zamówienia) rozdziela się dwie decyzje:

• kiedy złożyć zamówienie – gdy zapas spada do ustalonego progu (poziomu informacyjnego), aby uwzględnić czas dostawy i ograniczyć ryzyko braku towaru,
• ile zamówić – w modelu klasycznym przyjmuje się stałą wielkość zamówienia Q, często obliczaną jako ekonomiczna wielkość zamówienia (EOQ), tak aby równoważyć koszty zamawiania i utrzymania zapasu.

Dlatego poprawna jest odpowiedź: "zamówienie składane jest w stałej wielkości, np. zgodnie z obliczoną ekonomiczną wielkością zamówienia." Opisuje ona właśnie założenie stałości partii (Q) w klasycznym systemie progowym.

Pozostałe propozycje nie pasują do tego modelu:

• "wielkość zamówienia = zapas maksymalny - zapas dysponowany." – to typowe dla polityk uzupełniania do poziomu maksymalnego (order-up-to), gdzie partia jest zmienna i zależy od aktualnego stanu. To inna logika niż stałe Q.
• "wielkość zamówienia wynika każdorazowo z ustaleń z dostawcą." – opisuje podejście negocjacyjne/ad hoc, które nie jest klasycznym modelem parametrycznym (Q,r). W klasycznym modelu parametry są z góry ustalone.
• "zamówienie składane jest wtedy, gdy stan zapasu dysponowanego jest równy lub wyższy od poziomu informacyjnego." – w systemie progowym zamawia się, gdy zapas spada do progu lub poniżej, a nie gdy jest równy lub wyższy (to odwraca sens progu).

W praktyce magazynowej warto zapamiętać: próg (r) uruchamia zamówienie, a stała partia (Q) określa jego wielkość. To pomaga odróżnić ten model od polityk min–max i od uzupełniania "do pełna".