Klasyfikacja Spauldinga jest praktycznym podziałem wyrobów medycznych według ryzyka przeniesienia zakażenia, wynikającego z tego, z jakimi tkankami pacjenta dany wyrób ma kontakt. Ten podział pomaga dobrać wymagany poziom dekontaminacji, czyli czy wyrób powinien być sterylizowany, czy wystarczy odpowiednia dezynfekcja.
W uproszczeniu wyróżnia się trzy grupy:
- Wyroby krytyczne (kontakt z jałowymi tkankami lub układem naczyniowym) – wymagają procesu zapewniającego jałowość, czyli w praktyce sterylizacji.
- Wyroby półkrytyczne (kontakt z błonami śluzowymi lub uszkodzoną skórą) – wymagają co najmniej dezynfekcji wysokiego stopnia, a w wielu przypadkach również sterylizacji, jeśli jest możliwa i przewidziana.
- Wyroby niekrytyczne (kontakt z nieuszkodzoną skórą) – zwykle wystarcza dezynfekcja niskiego/średniego stopnia lub mycie, zależnie od ryzyka i zaleceń.
Dlatego odpowiedź mówiąca o określeniu czystości mikrobiologicznej sprzętów i wyrobów medycznych jest trafna: klasyfikacja Spauldinga wskazuje, jaki docelowy poziom bezpieczeństwa mikrobiologicznego jest wymagany dla danej grupy wyrobów.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo dotyczą organizacji pracy sterylizatorni, a nie samej klasyfikacji ryzyka:
- Stwierdzenie o "uznaniu za jałowy materiału w strefie sterylnej" myli klasyfikację Spauldinga z kryteriami zwolnienia wsadu, kontrolą procesu i zasadami utrzymania jałowości po sterylizacji (bariera sterylna, warunki przechowywania).
- Ustalanie miejsca narzędzi na tacy dotyczy ergonomii, kompletacji zestawów i wymogów producenta/oddziału, nie klasyfikacji Spauldinga.
- Wytyczanie dróg transportu to element logistyki i rozdziału stref czystej/brudnej, a nie narzędzie do oceny ryzyka wynikającego z kontaktu wyrobu z tkankami.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "Spaulding", myśl o krytyczne/półkrytyczne/niekrytyczne i o tym, jaki proces dekontaminacji jest wymagany dla bezpieczeństwa pacjenta.
