W praktyce gabinetu stomatologicznego asystentka powinna sprawnie rozpoznawać kleszcze ekstrakcyjne po cechach budowy, bo to przyspiesza zabieg i ogranicza ryzyko podania niewłaściwego narzędzia. Wyróżnia się dwa typowe rozwiązania konstrukcyjne:
- System Bertena (kleszcze anatomiczne) – zwykle masywniejsze, z ryflowanymi (kratkowanymi) rękojeściami poprawiającymi chwyt oraz z zamkiem schodkowym ze śrubą. Często są silniej "wyspecjalizowane" kształtem dziobów pod konkretne grupy zębów.
- System Meissnera (kleszcze uniwersalne) – prostsza forma, gładkie lub tylko lekko teksturowane rękojeści oraz zamek przewlekany/pudełkowy bez widocznej śruby. Tego typu kleszcze wykorzystuje się m.in. w sytuacjach bardziej "uniwersalnych", np. gdy potrzeba narzędzia o mniej anatomicznie sprofilowanych dziobach.
Na rysunku D widać właśnie zestaw cech typowych dla Meissnera: smuklejsze, gładkie rękojeści oraz inne złącze – brak śruby i charakterystyczny zamek pudełkowy. Dlatego poprawna odpowiedź to D.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- A – widoczne ryflowanie rękojeści i śruba w zamku wskazują na system Bertena, nie Meissnera.
- B – mimo wygiętego kształtu (esowatego) nadal ma ryflowanie i śrubę w miejscu złącza, więc to również system Bertena.
- C – kątowe ustawienie dziobów nie przesądza o Meissnerze; decyduje typ zamka i uchwytu. Obecność śruby i ryflowania ponownie wskazuje na Bertena.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli masz wątpliwość, najpierw sprawdź zamek (czy jest śruba), a dopiero potem kształt dziobów. Zamek i rękojeści są na rysunkach najszybszym "markerem" systemu.
