Pierścienie Segera (pierścienie osadcze) służą do osiowego zabezpieczania elementów, np. łożysk, tulei lub kół, przed przesuwem. Występują w dwóch podstawowych odmianach:
- pierścienie zewnętrzne – montowane na wale (pracują "na zewnątrz" średnicy wału),
- pierścienie wewnętrzne – montowane w otworze (pracują "wewnątrz" średnicy otworu).
Kluczowe jest zrozumienie mechaniki demontażu. Pierścień wewnętrzny trzyma się w rowku w otworze dzięki temu, że jego średnica zewnętrzna opiera się o ścianki rowka. Aby go wyjąć, trzeba zmniejszyć jego średnicę – czyli zaciśnąć pierścień w rejonie otworów montażowych. Do tego służą kleszcze do pierścieni wewnętrznych (zaciskowe), które po ściśnięciu rękojeści powodują zbliżenie końcówek roboczych i "ściągnięcie" pierścienia.
Rozwiązania polegające na rozprężaniu pierścienia są typowe dla pierścieni zewnętrznych: tam, aby zdjąć pierścień z wału, trzeba zwiększyć jego średnicę, więc używa się kleszczy rozprężających. W przypadku pierścienia wewnętrznego takie działanie zwykle pogarsza sytuację (pierścień mocniej zakleszcza się w rowku) i może prowadzić do uszkodzenia końcówek kleszczy, zarysowania gniazda lub "wystrzelenia" pierścienia.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą regułę: "otwór = zaciśnij, wał = rozpręż". Dodatkowo, dla bezpieczeństwa pracy należy chronić oczy, stabilnie oprzeć element i nie przekraczać dopuszczalnych rozmiarów pierścieni dla danego narzędzia, bo pierścienie są sprężyste i mogą nagle wyskoczyć z końcówek.
