W visagiźmie fryzjerskim celem korekcji jest takie dobranie strzyżenia i stylizacji, aby zrównoważyć proporcje twarzy. W opisie mamy szerokie czoło i wąski podbródek, czyli dominację górnej części oraz zwężenie dołu. Fryzura korygująca powinna więc zwykle:
- ograniczać optycznie szerokość czoła (np. przez grzywkę, miękkie pasma przy skroniach, brak mocnego odsłonięcia linii czoła),
- dodawać objętości w dolnych partiach (okolice linii żuchwy/szyi), aby "dociążyć" wąski podbródek.
Odpowiedź "Fryzura krótka, odsłaniająca czoło i policzki." jest właściwa, ponieważ odsłonięte czoło i policzki kierują uwagę na górną część twarzy i mogą ją dodatkowo poszerzać w odbiorze. Krótka forma bez elementu zasłaniającego czoło zwykle nie daje narzędzia do zmniejszenia dominującej strefy.
Pozostałe propozycje zawierają elementy typowo używane w korekcji takiego układu cech:
- "Fryzura obfita nad czołem i w okolicy szyi." – objętość przy szyi może wspierać dociążenie dołu twarzy; sama "obfitość" nad czołem nie zawsze pomaga, ale całościowo może dawać większą możliwość modelowania proporcji niż fryzura odsłaniająca czoło.
- "Fryzura asymetryczna, z grzywką." – grzywka jest klasycznym narzędziem ograniczania optycznego czoła, a asymetria przełamuje symetrię szerokiej górnej partii.
- "Fryzura rozbudowana w okolicy dolnej szczęki." – to bezpośrednio realizuje zasadę dodania objętości tam, gdzie twarz jest wąska, czyli przy linii żuchwy/podbródka.
Na egzaminie warto analizować odpowiedzi przez pryzmat dwóch pytań: czy odsłania/poszerza górę twarzy? oraz czy buduje objętość tam, gdzie twarz jest wąska? To pomaga unikać wyboru na podstawie samej długości fryzury.
