Norma zużycia tkaniny to praktyczne wyliczenie, ile materiału należy przeznaczyć na wykonanie wyrobu przy danym fasonie, szerokości tkaniny i założonych zapasach technologicznych. W garsonce kluczowe jest, że mamy dwie części: żakiet i spódnicę, a na rysunku spódnica jest wyraźnie rozkloszowana (nie jest to fason prosty).
Dlaczego poprawne jest "264 cm"?
Stosujemy metodę sumowania zużycia składowych:
- Żakiet: do długości korpusu (50 cm) dolicza się zużycie na rękawy (60 cm) oraz bezpieczny margines na szwy, podłożenia i wyrównania brzegów (ok. 10 cm). Otrzymujemy 50 + 60 + 10 = 120 cm.
- Spódnica rozkloszowana: przy takim fasonie zużycie nie jest równe jednej długości spódnicy, ponieważ elementy mają większą szerokość i układ kroju na tkaninie 150 cm zwykle wymaga dwóch długości. Dolicza się też zapas na podłożenie/doły i obróbkę (tu ok. 7 cm): 2×(65+7) = 144 cm.
Suma zużycia: 120 cm + 144 cm = 264 cm.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- "180 cm" jest zbyt małe dla kompletu (żakiet + spódnica). Taki wynik sugeruje nieuwzględnienie jednego z elementów (np. rękawów) albo potraktowanie spódnicy kloszowej jak prostej.
- "235 cm" zwykle wynika z niedoliczenia zapasów technologicznych albo przyjęcia zaniżonego zużycia na spódnicę rozkloszowaną (np. 1 długość zamiast 2).
- "300 cm" może być skutkiem nadmiernego "zapasowania" albo przyjęcia zbyt dużej liczby długości na spódnicę bez uzasadnienia dla szerokości 150 cm. Norma ma być bezpieczna, ale nadal racjonalna.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w zadaniu widzisz spódnicę kloszową/rozkloszowaną, sprawdź, czy nie trzeba przyjąć dwóch długości materiału. Następnie zawsze dodaj zapasy technologiczne, bo norma zużycia nie jest "gołą" długością wyrobu.
