Zachowanie pacjentki (bardzo silny niepokój, wstawanie mimo zakazu, trudność w pozostawaniu samej) najczęściej wynika z lęku i obniżonego poczucia kontroli w sytuacji zagrożenia zdrowia. Ból w klatce piersiowej i duszność są objawami, które pacjent może odbierać jako bezpośrednie niebezpieczeństwo, więc priorytetem staje się potrzeba bezpieczeństwa (fizycznego i psychicznego).
Potrzeba bezpieczeństwa przejawia się m.in. dążeniem do obecności personelu lub bliskich, trudnością w byciu samemu, wzmożoną czujnością oraz zachowaniami impulsywnymi (np. wstawanie z łóżka mimo zaleceń), które mają "coś zmienić" i zmniejszyć napięcie. W opiece ważne jest wtedy: spokojna komunikacja, wyjaśnianie działań, zapewnienie możliwości szybkiego wezwania pomocy i ograniczanie ryzyka upadku.
Odpowiedź "odpoczynku" nie pasuje, bo choć pacjentce może być potrzebny odpoczynek, opis akcentuje nie tyle zmęczenie, co pobudzenie i niepokój (brak zgody na pozostanie w łóżku, stałe szukanie obecności innych). Odpowiedź "uznania" dotyczy potrzeby bycia docenionym i szanowanym; nie wyjaśnia ona wprost zachowań typowych dla lęku o życie i zdrowie. Odpowiedź "samorealizacji" odnosi się do rozwoju i realizacji celów, a więc potrzeb wyższego rzędu, które zwykle nie dominują w sytuacji ostrego zagrożenia somatycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w opisie pojawiają się słowa i zachowania sugerujące lęk (niepokój, pobudzenie, potrzeba obecności, trudność w pozostawaniu samemu), najczęściej kluczowa jest potrzeba bezpieczeństwa.
