Kompresja (kodowanie) stratna polega na takim przekształceniu sygnału audio, aby zmniejszyć ilość danych kosztem nieodwracalnego usunięcia części informacji. Celem jest uzyskanie mniejszego pliku przy akceptowalnym (dla odbiorcy) spadku jakości. Klasycznym i bardzo rozpowszechnionym przykładem takiego rozwiązania jest MP3 (MPEG Audio Layer III), stosowany powszechnie w dystrybucji dźwięku.
Odpowiedź "MP3" jest poprawna, bo MP3 jest formatem/kodekiem przeznaczonym do stratnej kompresji dźwięku (typowo z ustawieniami takimi jak bitrate CBR/VBR). W praktyce postprodukcji i montażu dźwięku MP3 wybiera się raczej do odsłuchu podglądowego, wysyłki referencyjnej lub publikacji, a nie jako główny format materiału roboczego, ponieważ kolejne eksporty mogą pogłębiać straty jakości.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do "kodowania stratnego" w typowym znaczeniu:
- "FLAC" to format bezstratny (lossless) – po dekompresji odzyskuje się dokładnie te same próbki, więc nie spełnia warunku stratności.
- "WAV" najczęściej oznacza plik WAVE przechowujący nieskompresowane PCM (choć bywa też kontenerem dla innych kodeków). W podstawowym, egzaminacyjnym ujęciu nie jest to synonim stratnej kompresji.
- "RIFF" to format kontenera/struktury pliku (Resource Interchange File Format), wykorzystywany m.in. przez WAVE. Sam RIFF nie oznacza wprost konkretnego kodeka stratnego.
Wskazówka do egzaminu: zapamiętaj prosty podział: MP3 = stratny, FLAC = bezstratny, a WAV/RIFF często odnoszą się do kontenera i najczęściej spotykanego zapisu PCM bez kompresji.
