Kodowanie znaków określa, jak wartości liczbowe w pliku lub w transmisji danych zamieniają się na widoczne znaki tekstu. Gdy odbiorca (system, przeglądarka, edytor) zinterpretuje bajty w innym kodowaniu niż to, w którym zapisano tekst, pojawiają się błędne znaki, potocznie nazywane "krzakami".
ISO-8859-2 (Latin-2) jest jednobajtowym standardem przeznaczonym dla języków Europy Środkowo- i Wschodnioeuropejskiej używających alfabetu łacińskiego z diakrytykami. Obejmuje polskie litery takie jak ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż (oraz wielkie odpowiedniki). Dlatego stwierdzenie, że to kodowanie służy do poprawnego wyświetlania polskich liter, jest merytorycznie właściwe.
Odpowiedź o "symbolach matematycznych" jest myląca, bo ISO-8859-2 nie jest kodowaniem "matematycznym"; w praktyce symbole matematyczne są szerzej i pewniej obsługiwane w Unicode. Z kolei "znaki specjalne dla języka kodu strony" oraz "znaki zarezerwowane dla języka opisu strony" odnoszą się do składni języków takich jak HTML (np. znaki używane w znacznikach), a to jest inny poziom zagadnienia: składnia języka opisu nie definiuje, jakie bajty reprezentują polskie litery w pliku.
W administracji i eksploatacji systemów wiedza o ISO-8859-2 bywa potrzebna przy obsłudze systemów legacy, migracjach danych i konwersjach kodowań, gdy trzeba rozpoznać, dlaczego polskie znaki wyświetlają się niepoprawnie i jak dobrać właściwą interpretację tekstu.
