Materiał roślinny suszony metodą zielnikową jest szczególnie wrażliwy na wilgoć. Nawet po poprawnym zasuszeniu, podwyższona wilgotność w miejscu składowania może powodować ponowne zawilgocenie tkanek, a to sprzyja rozwojowi mikroorganizmów (np. pleśni) oraz trwałym zmianom wyglądu pracy (przebarwienia, osłabienie struktury, kruszenie się elementów).
Dlatego właściwe jest przechowywanie w kartonach, w suchym i przewiewnym pomieszczeniu. Karton pełni funkcję ochronną: stabilizuje pracę, ogranicza zagniecenia i otarcia oraz pozwala na wygodne układanie i segregację. Jednocześnie kluczowe jest, aby pomieszczenie było suche i miało wymianę powietrza, co zmniejsza ryzyko kondensacji wilgoci.
Pozostałe propozycje są niekorzystne, bo zawierają czynnik ryzyka: wilgotność albo brak przewiewu. Przechowywanie w wilgotnym i ciemnym miejscu może wydawać się "bezpieczne" (bo bez światła), ale wilgoć jest tu bardziej destrukcyjna niż światło. Worki foliowe i nieprzewiewne pomieszczenie sprzyjają gromadzeniu wilgoci i ograniczają odparowanie, co zwiększa ryzyko zapleśnienia. Metalowe pojemniki w chłodnym, nieprzewiewnym pomieszczeniu również nie rozwiązują problemu wymiany powietrza; chłód może dodatkowo sprzyjać wykraplaniu pary wodnej przy wahaniach temperatury.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: dla suszu roślinnego najważniejsze są sucho i przewiew, a opakowanie ma przede wszystkim chronić mechanicznie i porządkować przechowywanie.
