W technologii stoczniowej kolejność operacji montażu kadłuba i wyposażenia nie jest przypadkowa. Wynika z logiki konstrukcyjnej (najpierw elementy nośne i bazowe), logistyki (transport i podnoszenie ciężkich części) oraz dostępności przestrzeni roboczej w kadłubie.
Blok rufowy stanowi kluczowy fragment kadłuba, bo zwykle obejmuje obszar siłowni i elementy, na których opiera się posadowienie napędu. Dlatego jego montaż jest naturalnym początkiem sekwencji.
Silnik główny jest jednym z najcięższych urządzeń na jednostce. W praktyce wymaga wprowadzenia i ustawienia przy użyciu dźwigu, z zapewnionym prześwitem oraz swobodnym dostępem od góry i z boków. Jeśli wcześniej zamontuje się elementy ograniczające dostęp (np. konstrukcje nadbudówki lub zamknięcia pokładowe), operacja może stać się technicznie bardzo trudna albo ekonomicznie nieuzasadniona.
Kocioł pomocniczy (jako urządzenie siłowni) również powinien być montowany, gdy dostęp jest jeszcze dogodny. Choć może być lżejszy od silnika głównego, nadal wymaga transportu wewnątrz kadłuba i miejsca na ustawienie oraz podłączenia.
Nadbudówka jest elementem nadwodnym, który w dużym stopniu "zamyka" możliwość wprowadzania dużych urządzeń do wnętrza kadłuba. Z tego powodu sensowną zasadą jest montowanie jej na końcu, gdy zasadnicze wyposażenie wymagające dużych prześwitów zostało już posadowione.
Dlatego poprawna sekwencja to: blok rufowy → silnik główny → kocioł pomocniczy → nadbudówka. Pozostałe propozycje sugerują montaż nadbudówki przed kluczowymi urządzeniami siłowni lub przestawiają kolejność w sposób, który zwiększa ryzyko problemów z dostępem, konieczności demontaży albo użycia nietypowych, kosztownych metod montażu.
