Komutacja kanałów polega na zestawieniu (ustanowieniu) drogi połączeniowej pomiędzy dwiema lub więcej stacjami końcowymi, a następnie na utrzymaniu tej drogi na wyłączny użytek stron połączenia aż do chwili rozłączenia. W praktyce oznacza to rezerwację określonych zasobów sieci (np. kanału/części pasma lub szczeliny czasowej) na cały czas trwania sesji.
Dlatego poprawny jest opis mówiący o tworzeniu na żądanie drogi połączeniowej będącej wyłącznym użytkiem uczestników aż do rozłączenia: zawiera on dwa kluczowe elementy komutacji kanałów: zestawienie oraz stałą rezerwację zasobów.
Pozostałe odpowiedzi opisują inne techniki:
- Opis z przechowywaniem wiadomości w węzłach sieci (zanim zostaną wysłane dalej) jest charakterystyczny dla komutacji wiadomości (store-and-forward na poziomie całych wiadomości).
- Opis, w którym trasa poszczególnych pakietów może być ustalana indywidualnie, dotyczy komutacji pakietów w sieciach datagramowych (pakiety mogą iść różnymi drogami).
- Opis jednolitej, wirtualnej trasy obowiązującej dla wszystkich pakietów danej transmisji wskazuje na komutację pakietów z łączem wirtualnym (wirtualny obwód), gdzie pakiety tej samej relacji podążają tą samą logiczną ścieżką.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedzi pojawia się wyłączny użytek oraz do chwili rozłączenia, to niemal zawsze jest to komutacja kanałów. Jeśli pojawiają się pakiety lub przechowywanie w węzłach, to dotyczy to rozwiązań pakietowych lub komutacji wiadomości.
