W teorii muzyki i w praktyce pracy z formą utworu "koda" nazywa się końcowy fragment, którego zadaniem jest zamknięcie lub domknięcie kompozycji. Koda może być krótka (kilka taktów) albo rozbudowana, ale jej wspólną cechą jest funkcja: pojawia się na końcu i stanowi wyraźne zakończenie po ostatniej głównej sekcji formy.
Odpowiedź "solo" jest niepoprawna, bo solo to fragment, w którym jeden instrument lub głos jest wysunięty na pierwszy plan. Solo może pojawić się w środku utworu, czasem także blisko końca, ale nie jest nazwą samego zakończenia.
Odpowiedź "most" (często mówi się też "mostek") opisuje część łączącą lub kontrastującą, która przeprowadza słuchacza między innymi sekcjami (np. między refrenem a kolejną zwrotką). W wielu piosenkach mostek występuje po drugim refrenie, lecz nadal nie jest terminem oznaczającym finałowy fragment w sensie formalnym.
Odpowiedź "zwrotka" również nie pasuje: zwrotka jest powtarzalną częścią, zwykle z różnym tekstem, budującą narrację utworu. Utwór może kończyć się zwrotką lub refrenem, ale nazwa "zwrotka" nie oznacza z definicji końcówki.
Z perspektywy technika realizacji nagłośnień rozumienie pojęcia "koda" ułatwia komunikację na próbie i w trakcie koncertu: pozwala szybko ustalić, w którym miejscu następuje finał, ile razy jest powtórzony i gdzie spodziewać się zakończenia (np. wyciszenia, akcentu końcowego lub zatrzymania). Dobrą praktyką jest oznaczanie w materiałach roboczych (setlisty, markery w DAW) elementów formy, aby realizacja przebiegała pewnie i bez pomyłek.
