Konduktometria jest metodą analizy instrumentalnej zaliczaną do metod elektrochemicznych. Jej istotą jest pomiar przewodnictwa elektrycznego roztworu (związanego z obecnością jonów), a więc tego, jak łatwo roztwór przewodzi prąd. Im więcej jonów i im większa ich ruchliwość, tym zwykle większe przewodnictwo.
Dlatego odpowiedź "przewodnictwa" jest właściwa: to właśnie ta wielkość jest mierzona w konduktometrii i stanowi podstawę wnioskowania analitycznego (np. przy porównywaniu próbek lub śledzeniu zmian w trakcie reakcji).
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ odnoszą się do innych typów pomiarów:
- "stężenia" – stężenie można czasem pośrednio szacować z przewodnictwa, ale konduktometria nie jest bezpośrednim pomiarem stężenia. Zależność przewodnictwa od stężenia zależy m.in. od rodzaju jonów, temperatury i składu matrycy, więc nie jest to uniwersalny "pomiar stężenia".
- "lepkości" – lepkość jest własnością reologiczną cieczy i oznacza opór przeciw płynięciu. Mierzy się ją lepkościomierzami (wiskozymetrami), a nie konduktometrem.
- "gęstości" – gęstość jest wielkością masowo-objętościową. Do jej oznaczania stosuje się m.in. areometry i densymetry; konduktometr nie służy do takiego pomiaru.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj mapę "metoda → sygnał": konduktometria → przewodnictwo, potencjometria → potencjał, amperometria/woltamperometria → prąd (w funkcji potencjału). To pomaga szybko odróżnić podobnie brzmiące metody.
