W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "wędrujących gąsienic", czyli takich, które przemieszczają się po pniu lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Do kontroli (oceny liczby) takich osobników stosuje się rozwiązania, które przechwytują je podczas marszu i pozwalają je policzyć.
"Opasek lepowych" używa się właśnie w tym celu: opaska z warstwą lepną stanowi barierę na pniu, na której gąsienice zatrzymują się, dzięki czemu można wykonać odczyt i oszacować liczebność wędrówki. Jest to metoda terenowa nastawiona na monitoring stadiów poruszających się po pniu.
Pozostałe propozycje odnoszą się do innych technik lub innych obiektów monitoringu:
- "Dołków chwytnych" używa się jako pułapek gruntowych na organizmy przemieszczające się po ściółce/powierzchni gleby; nie jest to typowa metoda ukierunkowana na liczenie gąsienic migrujących po pniu.
- "Stosów kontrolnych" kojarzy się z kontrolą zasiedlenia materiału drzewnego przez wybrane organizmy, a nie z przechwytywaniem i zliczaniem wędrujących gąsienic.
- "Pułapek feromonowych" używa się do wabienia owadów na bodziec zapachowy (feromon), najczęściej w celu monitoringu osobników dorosłych określonych gatunków; nie odpowiada to wprost kontroli wędrujących gąsienic.
Na egzaminie warto zawsze dopasować metodę do stadium rozwojowego i sposobu przemieszczania się: jeśli zadanie mówi o wędrówce po pniu, najbardziej logicznym wyborem są opaski (zwłaszcza lepowe), bo działają dokładnie na tej trasie ruchu.
