Kopia wzorcowa (często nazywana też masterem) jest docelową, referencyjną wersją utworu audiowizualnego po zakończeniu kluczowych etapów postprodukcji. Jej celem jest utrwalenie najlepszej wersji obrazu i dźwięku w uzgodnionym standardzie jakości, tak aby:
- stanowiła punkt odniesienia do dalszych wersji (np. różne formaty emisji, różne przepływności, różne proporcje obrazu),
- umożliwiała archiwizację materiału w jakości najwyższej praktycznie dostępnej w danym projekcie,
- pozwalała na przeprowadzenie kontroli jakości (QC) całości materiału: zarówno warstwy wizualnej, jak i dźwiękowej.
Odpowiedź "obrazu i dźwięku" jest poprawna, bo kopia wzorcowa dotyczy finalnego, kompletnego dzieła audiowizualnego jako całości. Nie jest to etap tworzenia pojedynczych elementów ścieżki dźwiękowej ani produkowania wybranych składowych filmu.
Odpowiedź "muzyki do filmu" jest błędna, ponieważ muzyka to tylko jeden z elementów dźwięku w filmie. Muzyka bywa osobno komponowana, nagrywana i miksowana, ale kopia wzorcowa obejmuje pełny miks i finalny obraz.
Odpowiedź "dialogów filmowych" jest błędna, bo dialogi również są tylko składową ścieżki dźwiękowej. Ich nagranie, czyszczenie, ADR czy montaż dialogów to procesy cząstkowe, a master powstaje po złożeniu wszystkich warstw (dialogi, muzyka, efekty) oraz po zakończeniu prac nad obrazem.
Odpowiedź "filmowych efektów specjalnych" jest błędna, ponieważ efekty specjalne (VFX/SFX) są elementem produkcji obrazu lub dźwięku, ale kopia wzorcowa nie służy do "wytworzenia efektów", tylko do finalizacji i zabezpieczenia najlepszego kompletnego rezultatu.
Na egzaminie warto kojarzyć: kopia wzorcowa = finalny punkt odniesienia. Jeżeli w odpowiedziach pojawiają się elementy cząstkowe (muzyka, dialogi, pojedyncze efekty), zwykle nie opisują one celu mastera, lecz wcześniejsze etapy realizacji.
