Korekcja wody kotłowej to zestaw działań eksploatacyjnych prowadzonych w trakcie pracy kotła, aby utrzymać parametry wody w obiegu na poziomie bezpiecznym dla instalacji. Woda w kotle jest poddawana parowaniu, a para nie zabiera ze sobą większości rozpuszczonych soli mineralnych. Skutkiem jest koncentracja soli w wodzie kotłowej, co zwiększa ryzyko powstawania osadów (kamienia, szlamu) oraz przyspiesza procesy korozyjne.
Dlatego w ramach korekcji usuwa się odsoliny, czyli skoncentrowane w wodzie kotłowej sole i związki rozpuszczone. W praktyce robi się to przez przedmuch (ciągły lub okresowy), a wielkość przedmuchu dobiera się na podstawie kontroli parametrów, m.in. przewodności elektrolitycznej, która pośrednio informuje o stężeniu rozpuszczonych związków. Korekcja może też obejmować dozowanie środków chemicznych do regulacji pH i ograniczania korozji, ale kluczowe w tym pytaniu jest właśnie usuwanie nadmiaru soli.
Odpowiedź "olejów" jest nieprawidłowa, ponieważ oleje traktuje się jako zanieczyszczenia dopływające z zewnątrz (np. z układów smarowania lub nieszczelności wymienników) i usuwa się je typowo na etapie przygotowania/uzdatniania wody, zanim trafi do kotła. Odpowiedź "gazów" jest błędna, bo gazy rozpuszczone (np. tlen, dwutlenek węgla) usuwa się przede wszystkim przez odgazowanie i odpowiednie uzdatnianie wody zasilającej; nie jest to główny sens korekcji wody kotłowej rozumianej jako ograniczanie koncentracji soli w samym kotle. Odpowiedź "cząstek stałych" również nie opisuje istoty korekcji wody kotłowej: zawiesiny i cząstki stałe eliminuje się filtracją i klarowaniem w procesie przygotowania wody, natomiast w kotle dominującym problemem jest narastanie stężenia związków rozpuszczonych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "woda kotłowa" (a nie "woda zasilająca"), myśl o tym, co dzieje się w kotle podczas parowania: rośnie przewodność i stężenie soli, więc typową czynnością jest przedmuch i usuwanie odsolin.
