W instalacjach wodociągowych spadek ciśnienia (straty energii) dzieli się najczęściej na:
- straty liniowe – związane z tarciem przepływającej wody o ścianki rurociągu na odcinkach prostych,
- straty miejscowe – powstające na elementach powodujących lokalne zaburzenia przepływu (np. kolana, trójniki, zawory, zwężki), czyli tam, gdzie zmienia się kierunek lub prędkość strugi.
W tym zadaniu nie trzeba osobno sumować współczynników miejscowych. Podano uproszczenie: straty miejscowe stanowią 20% strat liniowych. Oznacza to bezpośrednią zależność:
Ehm = 0,20 · Ehl, gdzie Ehl to straty liniowe odczytane z tabeli, a Ehm to obliczane straty miejscowe.
Najczęstsza procedura rozwiązania wygląda tak:
- Odczytaj z tabeli wartość strat liniowych dla rozpatrywanego odcinka instalacji (w jednostce m).
- Przelicz 20% na ułamek dziesiętny: 20% = 0,20.
- Pomnóż: Ehm = 0,20 · Ehl.
- Zaokrąglij wynik do formatu zgodnego z odpowiedziami (zwykle do dwóch miejsc po przecinku) i zachowaj jednostkę m.
Jeżeli z tabeli wynika, że straty liniowe wynoszą 2,09 m, to Ehm = 0,20 · 2,09 m = 0,418 m, czyli po zaokrągleniu 0,42 m.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? Wartości rzędu 1,67 m, 2,09 m i 2,51 m są zbyt duże jak na 20% strat liniowych w typowym układzie odpowiedzi; często wynikają z pomylenia tego, co jest liczone (wzięcie 80%/100% zamiast 20%) albo z błędnego odczytu tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź sensowność wyniku. Skoro straty miejscowe to tylko 20% strat liniowych, wynik powinien być wyraźnie mniejszy od wartości strat liniowych.
