W doborze grzejnika do pomieszczenia zawsze sprawdza się dwa niezależne kryteria: czy grzejnik zmieści się w miejscu montażu oraz czy jego moc grzewcza pokryje zapotrzebowanie ciepła Q.
1) Ograniczenie wysokości (z rysunku)
Na rysunku pod oknem pokazano wnękę na grzejnik. Wysokość parapetu wynosi 80 cm, a wymagane odstępy montażowe to 15 cm od podłogi i 15 cm pod parapetem (dla prawidłowej konwekcji). Zatem dostępna wysokość grzejnika to 80 − 15 − 15 = 50 cm, czyli Hmax = 500 mm. Odpadają więc propozycje o wysokości 600 mm i 900 mm, bo fizycznie nie spełnią warunku z rysunku.
2) Warunek mocy (z tabeli)
W tabeli należy przejść do kolumny H = 500 mm oraz do podkolumny dla typu V-22 (dwupłytowy z dwoma konwektorami), bo odpowiedzi są w tym typie. Następnie wierszami rośnie długość L. Dla L=800 mm w tej kolumnie moc wynosi 950 W, co spełnia wymaganie Q = 945 W (moc jest równa lub nieznacznie wyższa). Taki niewielki zapas mocy jest typowo akceptowalny i w eksploatacji kompensowany regulacją, natomiast niedobór mocy prowadzi do niedogrzania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- V-22/700-600 ma wysokość 600 mm, a z rysunku dopuszczalne jest maksymalnie 500 mm, więc grzejnik się nie zmieści.
- V-22/600-900 ma wysokość 900 mm, co również przekracza Hmax i dyskwalifikuje wybór niezależnie od mocy.
- V-22/1000-450 ma wysokość 450 mm (mieści się), ale jego dobór nie wynika z warunku "pierwsza długość spełniająca ≥Q" dla H=500 mm; w zadaniu kluczowe jest dopasowanie do Hmax=500 mm i odczyt mocy z właściwej kolumny tabeli.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odczytaj ograniczenia montażowe z rysunku (Hmax), dopiero potem sprawdzaj moc w tabeli dla tej wysokości i właściwego typu.
