KWALIFIKACJA MOD2 - CZERWIEC 2019

PYTANIE NR 7.
Korzystając z danych zawartych w tabeli, oblicz koszty materiałów podstawowych i pomocniczych użytych do produkcji wyrobu kaletniczego.
Ilustracja przedstawia tabelę z kosztami materiałów używanych w produkcji wyrobu kaletniczego.
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Koszt materiałów oblicza się przez zsumowanie kosztów wszystkich pozycji z tabeli: dla każdej pozycji mnoży się ilość przez cenę jednostkową, a następnie dodaje materiały podstawowe i pomocnicze. Po wykonaniu działań wynik podaje się w zł z dokładnością do 0,01 zł.

Pełne wyjaśnienie:

W tego typu zadaniu celem jest wyznaczenie łącznego kosztu materiałów zużytych do wykonania wyrobu kaletniczego. Dane wejściowe znajdują się w tabeli (zwykle: nazwa materiału, ilość zużycia, jednostka oraz cena jednostkowa).

Poprawna metoda polega na wykonaniu tych kroków:

  1. Dla każdej pozycji z tabeli oblicz koszt pozycji: koszt = ilość × cena jednostkowa.
  2. Upewnij się, że nie pomijasz żadnej pozycji (osobno mogą występować materiały podstawowe i pomocnicze).
  3. Jeśli w tabeli są różne jednostki (np. metry, sztuki), stosuj je zgodnie z tabelą; ewentualne przeliczenia wykonuj przed mnożeniem.
  4. Zsumuj wszystkie koszty pozycji, otrzymując łączny koszt materiałów.
  5. Zaokrąglij wynik końcowy do groszy (0,01 zł). Najbezpieczniej zaokrąglać dopiero na końcu, aby nie wprowadzać dodatkowego błędu.

Odpowiedź "34,70 zł" jest poprawna, ponieważ odpowiada sumie kosztów wszystkich materiałów wskazanych w tabeli po prawidłowym przemnożeniu ilości przez ceny jednostkowe i zsumowaniu kosztów materiałów podstawowych oraz pomocniczych.

Pozostałe wyniki są typowe dla konkretnych pomyłek rachunkowych:

  • "32,20 zł" często wynika z pominięcia jednej pozycji (najczęściej drobnego materiału pomocniczego) albo z błędnego odczytu ilości.
  • "35,50 zł" może pojawić się, gdy ktoś doda koszt pozycji dwukrotnie lub zastosuje niewłaściwe zaokrąglenie pośrednie.
  • "37,20 zł" bywa efektem zawyżenia zużycia (np. omyłkowe przesunięcie przecinka) albo nieprawidłowego przeliczenia jednostek.

Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniach wykonaj szybkie sprawdzenie kontrolne, np. ponownie przejrzyj tabelę i odhacz każdą pozycję, którą uwzględniłeś w sumie. To znacząco zmniejsza ryzyko błędu pominięcia.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Policz koszt każdej pozycji: ilość × cena jednostkowa, a potem zsumuj wszystkie pozycje z tabeli (materiały podstawowe i pomocnicze). Na końcu zaokrąglij wynik do 0,01 zł. Dobrą praktyką jest odhaczanie pozycji, żeby nic nie pominąć.
Materiały podstawowe to te, które tworzą zasadniczą część wyrobu (np. elementy konstrukcyjne). W kalkulacji kosztów zwykle mają największy udział w cenie. Na egzaminie rozpoznasz je w tabeli po opisie i przeznaczeniu w produkcie.
Materiały pomocnicze to składniki używane w procesie wykonania lub wykończenia, ale nie zawsze dominujące w strukturze wyrobu (np. elementy łączenia, wykończenia). W kosztorysie trzeba je ująć tak samo jak podstawowe: ilość × cena.
Najczęściej wynika to z pominięcia drobnej pozycji, podwójnego dodania jednego materiału albo zbyt wczesnego zaokrąglania wyników pośrednich. Różnice rzędu kilku złotych są typowe, gdy w tabeli jest wiele małych kosztów pomocniczych.
Najbezpieczniej liczyć dokładnie (z pełnymi wartościami z tabeli), a zaokrąglić dopiero wynik końcowy do 0,01 zł. Zaokrąglanie każdej pozycji osobno może skumulować różnice. Jeśli w poleceniu jest inna zasada, stosuj ją wprost.
To zależy od tego, co jest ujęte w tabeli. Jeśli tabela podaje zużycie uwzględniające ubytki, nie dodajesz nic extra. Jeśli w tabeli jest osobna pozycja na ubytki/odpad, trzeba ją wliczyć jak każdą inną pozycję. Zawsze opieraj się na danych z zestawienia.
Po obliczeniach przejdź tabelę od góry do dołu i zaznacz każdą pozycję, którą przepisałeś do sumy. Pomaga też policzenie liczby pozycji: jeśli w tabeli jest np. 8 materiałów, w Twoich obliczeniach też powinno być 8 składników kosztu.
Typowe błędy to przesunięcie przecinka, pomylenie jednostek (np. potraktowanie ceny za metr jak ceny za sztukę) oraz przepisanie złotych i groszy w złej kolejności. Warto po mnożeniu zrobić szybki test sensowności: czy wynik nie jest "za duży" lub "za mały".
Teoretycznie tak, ale na egzaminie to zwiększa ryzyko pominięć i błędów przecinka. Lepsza strategia to krótka rozpiska: lista pozycji, obok koszt każdej oraz suma końcowa. Przy zadaniach z tabelą liczy się nie szybkość, tylko pewność i kompletność.
Ćwicz na przykładowych zestawieniach materiałowych: przepisuj dane, licz koszt każdej pozycji i sumę. Trenuj też kontrolę: odhaczanie pozycji i zaokrąglanie na końcu. Pomaga arkusz kalkulacyjny, bo uczy porządku w działaniach i wykrywa pomyłki.
info

Statystycznie 40% uczniów zna prawidłową odpowiedź. trudne

Specjaliści zwracają uwagę: "Koszt materiałów oblicza się przez zsumowanie kosztów wszystkich pozycji z tabeli: dla każdej pozycji mnoży się ilość przez cenę jednostkową, a następnie dodaje materiały podstawowe i pomocnicze."

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne szkoły/CKZ z zakresu kalkulacji kosztów w rzemiośle i usługach
  • Ćwiczenia z arytmetyki handlowej: mnożenie, sumowanie i zaokrąglanie cen
  • Arkusze kalkulacyjne (np. ćwiczenia w Excel/Calc) do liczenia kosztów pozycji w tabeli

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego