Zagęszczanie mieszanki betonowej wibratorem wgłębnym (buławowym) ma na celu usunięcie pęcherzyków powietrza, uzyskanie jednorodności oraz pełne wypełnienie deskowania i przestrzeni przy zbrojeniu. Kluczowe są dwa parametry: rozstaw punktów wibrowania oraz czas wibrowania w jednym miejscu.
Odległość między kolejnymi zagłębieniami buławy powinna zapewniać nakładanie się stref oddziaływania wibratora. W praktyce przyjmuje się zwykle 30–50 cm (często opisywane jako ok. 1,4 promienia działania R). Zbyt duże odstępy powodują niedowibrowanie (raki, puste przestrzenie), a zbyt małe mogą wydłużać cykl roboczy bez poprawy jakości.
Czas zagęszczania w jednym miejscu dla wibratora wgłębnego jest typowo krótki: 20–30 s. Wystarczającym sygnałem poprawnego zagęszczenia jest m.in. zmniejszenie ilości wydobywających się pęcherzyków oraz pojawienie się na powierzchni "mleczka cementowego". Zbyt długie wibrowanie może prowadzić do segregacji kruszywa.
Dlatego poprawny zestaw to: 30–50 cm oraz 20–30 s (wariant C).
- A i B są błędne, bo wartość 5–8 cm nie dotyczy rozstawu punktów wibrowania, tylko wnikania buławy w poprzednią warstwę betonu.
- A i D podają dłuższy czas 30–60 s, który nie jest typowy dla jednego punktu pracy wibratora wgłębnego w tej specyfikacji i może sugerować mylenie z inną metodą/innym zaleceniem.
- D dodatkowo ma niejednoznaczny zakres odległości (20–50 cm), który nie odpowiada wskazaniu 30–50 cm.
Na egzaminie warto pamiętać o częstym błędzie: nie mylić głębokości "przejścia" w warstwę poprzednią (kilka centymetrów) z rozstawem kolejnych punktów zagłębiania buławy (kilkadziesiąt centymetrów).
