W tego typu zadaniach kluczowe są dwa kroki: obmiar (czyli policzenie ilości robót) oraz zastosowanie normy z tabeli (nakładu robocizny na jednostkę obmiaru).
1) Obmiar robót
Podano wymiary dachu 15,0 × 6,0 m, więc pole powierzchni wynosi:
15,0 × 6,0 = 90 m².
To jest ilość podkładu z desek, dla której trzeba policzyć roboczogodziny.
2) Odczyt normy robocizny z tabeli
Treść mówi wprost: "Korzystając z tabeli…". Oznacza to, że w załączonej tabeli znajduje się nakład pracy (r-g) przypadający na wykonanie 1 m² podkładu z desek pod pokrycie dachu papą. W praktyce należy upewnić się, że wybierasz dokładnie tę pozycję, która odpowiada technologii opisanej w zadaniu (podkład z desek, przeznaczenie pod papę).
3) Obliczenie roboczogodzin
Roboczogodziny liczy się jako:
r-g = (powierzchnia w m²) × (nakład robocizny z tabeli na 1 m²).
Po podstawieniu 90 m² oraz właściwego nakładu z tabeli otrzymuje się wynik 45 r-g.
Dlaczego pozostałe wartości są błędne?
- 66 r-g zwykle wynika z odczytania niewłaściwej pozycji w tabeli (inny rodzaj podkładu, inna technologia lub inna jednostka obmiaru), albo z pomyłki w przeliczaniu.
- 90 r-g to typowy błąd "na skróty": przyjęcie, że wynik w r-g ma być równy powierzchni 90 m², bez użycia normy z tabeli.
- 98 r-g najczęściej jest skutkiem podwojenia obmiaru (np. policzenie dwóch połaci bez informacji o tym w zadaniu) albo błędnego doboru współczynnika/normy.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zapisuj jednostki (m, m², r-g) przy każdym kroku. To pomaga szybko wychwycić, czy nie pomyliłeś obmiaru z nakładem pracy albo nie użyłeś normy dla innej jednostki.
