Wiertnicza kolumna obciążników służy do wytworzenia kontrolowanego nacisku na świder (WOB). W zadaniu wymagany jest nacisk Q = 20 T, a obciążniki mają ciężar jednostkowy q = 200 kG/m. Ponieważ otwór jest wypełniony płuczką o gęstości ρ = 1560 kg/m³, obciążniki nie "ważą" w cieczy tyle samo, co w powietrzu.
Kluczowa idea obliczeń polega na tym, że w cieczy działa wypór (prawo Archimedesa). Oznacza to, że dla uzyskania tego samego nacisku na świder potrzeba zwykle większej długości obciążników niż wynikałoby to z prostego dzielenia Q przez q (bez uwzględnienia płuczki). W praktyce stosuje się wzór z ramki, w którym ciężar jednostkowy obciążników jest korygowany do postaci "ciężaru pozornego" w płuczce (często przez współczynnik wyporu zależny od gęstości cieczy i materiału narzędzi).
Dlaczego odpowiedź "178,6 m" jest poprawna? Ponieważ odpowiada długości, przy której efektywny (w płuczce) ciężar całej kolumny obciążników zapewnia wymagany nacisk Q, po uwzględnieniu zmniejszenia ciężaru przez wypór. Wyniki typu "142,3 m" są typowe, gdy ktoś pominie wypór lub zastosuje niepełne przeliczenie jednostek, przez co zaniża potrzebną długość. Wartości "181,5 m" i "200,2 m" mogą się pojawić przy drobnych błędach rachunkowych (np. zaokrągleniach, niewłaściwym współczynniku wyporu, myleniu kG z kg) albo przy podstawieniu nie tej gęstości do wzoru.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź sensowność rzędu wielkości. Jeśli płuczka jest ciężka, to wypór jest większy, więc potrzebna długość obciążników powinna wyjść większa niż w obliczeniu "na sucho". Dodatkowo pilnuj spójności jednostek w całym rachunku.
