KWALIFIKACJA MOD3 + MOD7 - CZERWIEC 2016

PYTANIE NR 14.
Kostiumy kąpielowe i wyroby pończosznicze są wykonywane najczęściej z włókien
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Wyroby kąpielowe i pończosznicze muszą dobrze przylegać do ciała i zachowywać sprężystość po rozciąganiu, dlatego typowo wykorzystuje się włókna elastyczne oraz nowoczesne dzianiny z mikrowłókien. Połączenie "lycry i microfibry" najlepiej odpowiada tym wymaganiom użytkowym.

Pełne wyjaśnienie:

Kostiumy kąpielowe oraz wyroby pończosznicze należą do grupy wyrobów odzieżowych, w których kluczowe są: duża rozciągliwość, sprężystość (powrót do pierwotnego kształtu) oraz dobre dopasowanie do sylwetki. Z tego powodu w praktyce stosuje się surowce i dzianiny, które zapewniają elastyczność oraz komfort noszenia.

Odpowiedź "lycry i microfibry" jest trafna, ponieważ kojarzy dwa pożądane kierunki doboru surowca:

  • włókno elastyczne (lycra jako nazwa handlowa elastanu) odpowiada za sprężystość i dopasowanie,
  • mikrowłókna (microfibra) dają miękkość, gładkość, dobre układanie dzianiny i komfort w kontakcie ze skórą.

Pozostałe propozycje są mniej trafne egzaminacyjnie, bo obejmują zestawienia nazw, które nie stanowią typowego, jednoznacznego skojarzenia materiałowego dla tej grupy wyrobów lub mieszają nazwy/rodzaje włókien w sposób mogący wprowadzać w błąd. W praktyce uczeń powinien pamiętać, że przy tej odzieży najczęściej spotyka się mieszanki z udziałem włókna elastycznego oraz włókien syntetycznych o dobrych parametrach użytkowych.

Wskazówka do nauki: jeżeli wyrób ma "pracować" na ciele (rozciągać się i wracać), szukaj w składzie komponentu elastycznego oraz surowca/dzianiny zapewniającej gładkość i komfort. Na egzaminie zwracaj uwagę, czy w odpowiedziach pojawiają się nazwy handlowe oraz czy wszystkie opcje są w tej samej formie językowej.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Lycra to nazwa handlowa włókna elastycznego (często utożsamianego z elastanem). Dodatek takiego włókna zwiększa rozciągliwość dzianiny i jej sprężystość, czyli zdolność powrotu do pierwotnego kształtu. Dzięki temu wyroby lepiej przylegają do ciała.
Microfibra (mikrowłókno) oznacza bardzo cienkie włókna używane do produkcji tkanin i dzianin. Materiały z mikrowłókien są zwykle gładkie, miękkie i przyjemne w dotyku oraz dobrze się układają. Często łączy się je z włóknem elastycznym dla lepszego dopasowania.
Bo kostium kąpielowy pracuje na ciele: rozciąga się przy ruchu, a potem powinien wrócić do pierwotnego wymiaru. Włókno elastyczne ogranicza "wybijanie" materiału na kolanach i pośladkach oraz pomaga utrzymać dopasowanie. Poprawia też komfort i stabilność szwów.
Najważniejsze są rozciągliwość i sprężystość, aby wyrób dobrze przylegał i nie zsuwał się podczas chodzenia. Liczy się też gładkość, delikatny chwyt i odporność na odkształcenia. W praktyce często stosuje się mieszanki włókien syntetycznych z komponentem elastycznym.
W praktyce odzieżowej microfibra bywa używana jako określenie materiału (tkaniny/dzianiny) wytworzonego z mikrowłókien, a nie pojedynczego "gatunku" włókna. Na egzaminie warto kojarzyć ją z cechami użytkowymi: gładkością, miękkością i dobrym układaniem, często w połączeniu z elastycznością.
Nazwa rodzajowa opisuje typ włókna (np. elastan), a nazwa handlowa to marka stosowana przez producenta (np. lycra). Na metkach mogą występować oba typy nazw. W zadaniach egzaminacyjnych trzeba rozpoznać, że nazwa handlowa zwykle odnosi się do konkretnego włókna o określonych właściwościach.
Typowe pomyłki to wybór odpowiedzi z "najbardziej znajomą" nazwą bez analizy, mylenie włókna z nazwą dzianiny oraz utożsamianie każdego syntetyku z elastycznością. Uczniowie czasem ignorują fakt, że wyroby kąpielowe i pończosznicze wymagają sprężystości, a nie tylko wytrzymałości.
Mikrowłókna stosuje się, gdy ważny jest komfort i delikatny chwyt: w bieliźnie, odzieży dopasowanej, elementach wymagających gładkiej powierzchni oraz w dzianinach, które mają dobrze się układać. W połączeniu z włóknem elastycznym dają materiały sprężyste i przyjemne dla skóry.
W praktyce spotyka się dzianiny o dużej rozciągliwości, zwykle z domieszką włókna elastycznego oraz włókien syntetycznych zapewniających gładkość i trwałość. Kluczowe jest, by materiał szybko wracał do kształtu i dobrze przylegał. Na egzaminie liczy się skojarzenie: elastyczność + komfort.
Najpierw ustal wymagania wyrobu (np. rozciągliwość, sprężystość, dopasowanie). Potem dopasuj do nich włókna/określenia materiałowe. Unikaj wybierania po "brzmieniu" nazwy. Jeśli widzisz komponent elastyczny i materiał kojarzony z gładkością, to zwykle najlepszy trop.
info

Około 62% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że wyroby kąpielowe i pończosznicze muszą dobrze przylegać do ciała i zachowywać sprężystość po rozciąganiu, dlatego typowo wykorzystuje się włókna elastyczne oraz nowoczesne dzianiny z mikrowłókien.

Źródła:

  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Elastan - dostęp 2026-03-01
  • https://pl.wikipedia.org/wiki/Mikrow%C5%82%C3%B3kno - dostęp 2026-03-01
  • https://en.wikipedia.org/wiki/Swimsuit_fabric - dostęp 2026-03-01

Materiały:

  • Podręczniki do materiałoznawstwa odzieżowego (włókna i dzianiny elastyczne)
  • Karty techniczne producentów dzianin na stroje kąpielowe i wyroby pończosznicze
  • Słowniki/kompendia włókiennicze (nazwy rodzajowe i handlowe)

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego