W instrumentach laparoskopowych kraniki (zawory) oraz inne elementy regulujące przepływ tworzą miejsca, w których łatwo o "martwe przestrzenie" i zaleganie zanieczyszczeń. W dekontaminacji celem mycia i dezynfekcji jest możliwie pełny kontakt roztworu z powierzchniami zewnętrznymi i wewnętrznymi, a więc także z kanałami i wnękami. Zamykanie kraników może ograniczać przepływ i utrudniać wypłukanie oraz usunięcie zabrudzeń.
Analogicznie w sterylizacji kluczowe jest, aby czynnik sterylizujący (np. para wodna w sterylizacji parowej) miał dostęp do wszystkich powierzchni, które mają zostać wysterylizowane. Elementy pozostawione w pozycji zamkniętej mogą tworzyć obszary o utrudnionej penetracji, co zwiększa ryzyko nieskutecznej sterylizacji w obrębie kanału lub komory za zaworem.
Dlatego odpowiedź "otwierać i do sterylizacji otwierać." jest zgodna z ogólną zasadą: zapewnij drożność i możliwość penetracji na etapie mycia/dezynfekcji oraz na etapie sterylizacji. Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo wprowadzają zamykanie na etapie, w którym potrzebny jest kontakt czynnika procesowego z wnętrzem instrumentu: "zamykać, a do sterylizacji otwierać." ryzykuje gorsze domycie kanałów; "zamykać i do sterylizacji zamykać." kumuluje oba ryzyka (złe mycie i słaba penetracja sterylizacji); "otwierać, a do sterylizacji zamykać." poprawia mycie, ale może pogarszać warunki jałowienia.
W praktyce zawsze należy dodatkowo uwzględniać instrukcję producenta (IFU) i lokalną procedurę – to one precyzują dopuszczalne ustawienia oraz ewentualne wyjątki dla konkretnych konstrukcji zaworów.
