Rozpoznanie stylu mebla opiera się na analizie bryły (proporcji, symetrii, masywności), podziałów (np. "architektonicznych" ram, pól, gzymsów) oraz ornamentu (rodzaj motywów i sposób ich prowadzenia). Odpowiedź "renesansowego" jest właściwa, gdy mebel prezentuje wrażenie ładu i równowagi oraz dekorację inspirowaną klasyczną architekturą.
W renesansie często spotyka się kompozycje symetryczne, klarowne podziały powierzchni frontów oraz motywy i rozwiązania przypominające elementy budowli (np. rytmiczne ramy, podkreślenie poziomów, wyraźne zwieńczenia). Taka stylistyka odróżnia renesans od epok późniejszych, które zwykle silniej eksponują ruch, emocję lub organiczną linię.
- "Klasycystycznego" nie wybiera się, gdy ornament i forma są bardziej ciężkie i "historyczne" w sensie wczesnonowożytnym; klasycyzm zwykle dąży do większej powściągliwości dekoracji i wyraźnej, chłodnej regularności.
- "Barokowego" nie wybiera się, jeśli mebel nie jest dynamiczny, nie ma wrażenia falowania, silnych kontrastów, nadmiaru ruchu i teatralności form. Barok częściej sprawia wrażenie bardziej monumentalne i efektowne.
- "Secesyjnego" nie wybiera się, gdy brak typowych, płynnych, falistych linii oraz stylizowanych motywów roślinnych prowadzonych w sposób organiczny. Secesja zwykle odchodzi od "architektonicznych" podziałów na rzecz linii i ornamentu o charakterze roślinnym.
Na egzaminie warto porównywać odpowiedzi parami: renesans vs barok (spokój i symetria kontra ruch i przepych) oraz renesans vs secesja (podziały i porządek kontra linia falista i ornament organiczny). Najlepsza strategia to wskazanie 2–3 cech widocznych na meblu, które pasują do jednego stylu i wykluczają pozostałe.
