Zysk energetyczny anteny opisuje, jak skutecznie antena koncentruje energię promieniowania w określonym kierunku w porównaniu do idealnej anteny odniesienia. W praktyce im węższa wiązka promieniowania, tym większy zysk w osi głównej.
Dla transmisji typu punkt–punkt (P2P) znamy dwa stałe punkty: nadajnik i odbiornik. Celem jest uzyskanie możliwie dużej mocy sygnału dokładnie na tej jednej trasie, a nie pokrycie szerokiego obszaru. Dlatego stosuje się anteny kierunkowe skierowane na siebie (np. panelowe, Yagi, paraboliczne). Skupiają one energię w jednym kierunku, co zwiększa poziom sygnału i poprawia parametry łącza.
Odpowiedź "Dookólną." jest nieprawidłowa, ponieważ antena dookólna promieniuje szeroko w płaszczyźnie poziomej. Jest przydatna wtedy, gdy chcemy obsłużyć wiele urządzeń dookoła punktu dostępowego (punkt–wielopunkt), ale zwykle ma mniejszy zysk w konkretnym kierunku niż anteny kierunkowe.
Odpowiedź "Kolinearną." również nie pasuje: to w praktyce odmiana anteny dookólnej o podwyższonym zysku, która nadal nie skupia energii w jedną wąską wiązkę potrzebną w P2P.
Odpowiedź "Izotropową." jest błędna, bo antena izotropowa to teoretyczny model promieniujący równomiernie we wszystkich kierunkach. Służy jako punkt odniesienia do opisu zysku, a nie jako realne rozwiązanie zapewniające maksymalny zysk w łączu P2P.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "punkt–punkt" i "maksymalny zysk", myśl o antenach o wąskiej wiązce oraz konieczności precyzyjnego ustawienia (azymut i elewacja).
