W geometrii noża tokarskiego rozróżnia się m.in. powierzchnię natarcia (po której spływa wiór) oraz powierzchnie przyłożenia (zapewniające luz między narzędziem a obrabianą powierzchnią). Powierzchnia przyłożenia nie może "trzeć" o detal na całej długości, bo powodowałoby to nadmierne nagrzewanie, szybkie zużycie ostrza i pogorszenie jakości powierzchni.
W praktyce wyróżnia się główną powierzchnię przyłożenia (związaną z główną krawędzią skrawającą) oraz pomocniczą powierzchnię przyłożenia (związaną z pomocniczą krawędzią skrawającą). Ta druga ma kluczowe znaczenie m.in. przy wykańczaniu, toczeniu w pobliżu stopni oraz przy kontroli śladu na powierzchni po przejściu narzędzia.
Odpowiedź "2" jest poprawna, ponieważ na załączonym schemacie numer ten wskazuje właśnie pomocniczą powierzchnię przyłożenia – czyli powierzchnię zapewniającą luz w rejonie pomocniczej krawędzi skrawającej.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo odnoszą się do innych elementów geometrii ostrza (np. do powierzchni natarcia albo do głównej powierzchni przyłożenia) lub do fragmentów narzędzia, które nie pełnią funkcji "pomocniczego" przyłożenia. Typowa pułapka polega na pominięciu słowa pomocnicza i wskazaniu powierzchni przyłożenia, która jest najczęściej omawiana jako podstawowa (główna).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal na rysunku, gdzie jest główna i pomocnicza krawędź skrawająca, a dopiero potem przypisz do nich odpowiednie powierzchnie przyłożenia. To ogranicza ryzyko pomyłki przy podobnie wyglądających polach schematu.
