Kabel koncentryczny ma budowę warstwową. W typowym przekroju wyróżnia się:
- żyłę (przewodnik wewnętrzny), którą płynie sygnał,
- izolację wewnętrzną (dielektryk), utrzymującą stałą odległość między żyłą a ekranem i wpływającą na parametry (np. impedancję),
- ekran (warstwę przewodzącą: oplot i/lub folię),
- izolację zewnętrzną (płaszcz), chroniącą kabel mechanicznie i środowiskowo.
Poprawna jest odpowiedź "Ekran.", ponieważ ekran to element odpowiadający za tłumienie zakłóceń zewnętrznych i ograniczenie emisji sygnału z kabla. W praktyce montażowej jest to warstwa, której nie wolno uszkodzić podczas zdejmowania płaszcza, a przy zarabianiu złączy trzeba zapewnić jej dobry kontakt z korpusem złącza.
Odpowiedź "Żyła." jest niepoprawna, bo żyła to centralny przewodnik, a nie warstwa otaczająca dielektryk. Częsty błąd wynika z założenia, że numer 1 na schemacie zawsze wskazuje "pierwszy/środkowy" element.
Odpowiedź "Izolacja zewnętrzna." jest niepoprawna, bo jest to płaszcz ochronny (zwykle z tworzywa), który nie pełni roli ekranowania elektromagnetycznego. Mylenie wynika z potocznego utożsamiania "osłony" z "ekranem".
Odpowiedź "Izolacja wewnętrzna." także nie pasuje: dielektryk izoluje elektrycznie żyłę od ekranu i stabilizuje geometrię, ale sam nie stanowi warstwy przewodzącej. Na egzaminie warto pamiętać: ekran zawsze jest metaliczny (przewodzący), izolacje są nieprzewodzące.
