Do sygnalizacji otwarcia drzwi stosuje się czujkę, która reaguje na zmianę stanu "zamknięte/otwarte", a nie na ruch w pomieszczeniu. Taką funkcję spełnia czujka kontaktronowa (magnetyczna): składa się z kontaktronu (hermetyczny styk) oraz magnesu. Gdy drzwi są zamknięte, magnes znajduje się blisko kontaktronu i układ ma stan dozorowy. Po otwarciu drzwi magnes oddala się, styk zmienia stan, a centrala może zasygnalizować naruszenie.
Odpowiedź "Kontaktronową" jest poprawna, bo jest to typowy i właściwy czujnik do kontroli otwarcia drzwi/okien (kontrola obwodu). Pozostałe propozycje odnoszą się do czujek, które najczęściej służą do detekcji ruchu lub zmian w chronionej przestrzeni:
- "Podczerwieni" (np. PIR) wykrywa zmiany promieniowania cieplnego w polu widzenia czujki. Może zareagować na osobę wchodzącą, ale nie jest to bezpośrednia informacja o samym otwarciu skrzydła drzwi.
- "Mikrofalową" wykorzystuje fale elektromagnetyczne i efekt Dopplera. Również jest to typowa czujka ruchu; dodatkowo może reagować na ruch za cienkimi przegrodami, co nie odpowiada zadaniu "otwarcie drzwi".
- "Ultradźwiękową" opiera się na falach akustycznych o wysokiej częstotliwości i analizie zmian odbicia/efektu Dopplera. Służy do detekcji ruchu w pomieszczeniu, a nie do sygnalizacji rozwarcia drzwi.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się otwarcie drzwi/okna, myśl o czujkach magnetycznych (kontaktron). Jeśli pojawia się ruch w pomieszczeniu, wtedy rozważ PIR, mikrofalowe lub ultradźwiękowe – ale to inna funkcja.
