Indywidualny plan terapii zajęciowej powinien być zawsze oparty na wstępnej ocenie podopiecznego. Odpowiedź "Określenie możliwości i ograniczeń podopiecznego" jest poprawna, ponieważ planowanie interwencji bez rozpoznania zasobów, trudności i potrzeb prowadzi do działań przypadkowych lub niedostosowanych (zbyt łatwych, zbyt trudnych, niebezpiecznych albo nieistotnych dla funkcjonowania osoby).
W praktyce terapeuta najpierw zbiera informacje o funkcjonowaniu (np. samodzielność, sprawność manualna, wytrzymałość, komunikacja, koncentracja, motywacja, wsparcie środowiskowe). Dopiero na tej podstawie formułuje cele terapeutyczne, dobiera aktywności, środki i sposób dokumentowania postępów.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są właściwe jako czynność, która zawsze powinna poprzedzać opracowanie planu?
- "Określenie standardów planu i ewaluacja." Standardy mogą porządkować dokumentację, ale nie zastępują rozpoznania indywidualnej sytuacji. Ewaluacja natomiast odnosi się do oceny po wdrożeniu działań lub w trakcie ich trwania, a nie do punktu wyjścia.
- "Wybór metod monitorowania i ocena efektów." Monitorowanie i ocena efektów wymagają wcześniej ustalonych celów oraz punktu odniesienia (stanu początkowego). Bez oceny możliwości i ograniczeń nie wiadomo, co mierzyć i jakie kryteria uznać za realne.
- "Dobór pomocy dydaktycznych." Pomoce są narzędziem realizacji zajęć. Dobiera się je dopiero po ustaleniu celów i metod, które wynikają z oceny podopiecznego. Zaczynanie od pomocy odwraca logiczną kolejność procesu terapeutycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "zawsze poprzedzać plan", szukaj odpowiedzi odnoszącej się do diagnozy/oceny funkcjonalnej (stan wyjściowy), a nie do realizacji, narzędzi czy podsumowania efektów.
