KWALIFIKACJA MED6 - STYCZEŃ 2023

PYTANIE NR 35.
Która czynność jest parafunkcją?
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Parafunkcja to nawykowa, niecelowa czynność narządu żucia, niewynikająca z fizjologicznej funkcji (np. jedzenia czy mowy) i mogąca zaburzać rozwój zgryzu. "Ssanie palca." jest klasycznym przykładem takiej parafunkcji. Oddychanie przez nos jest fizjologiczne, a pozostałe odpowiedzi nie są typową parafunkcją narządu żucia.

Pełne wyjaśnienie:

Parafunkcje to utrwalone, nawykowe czynności wykonywane przez elementy układu stomatognatycznego (język, wargi, policzki, żuchwa), które nie są częścią prawidłowych funkcji takich jak żucie, połykanie czy mowa. Często działają długotrwale i powtarzalnie, dlatego mogą wpływać na ustawienie zębów, rozwój łuków zębowych i kształtowanie zgryzu.

Odpowiedź "Ssanie palca." jest poprawna, ponieważ jest to typowy szkodliwy nawyk o charakterze parafunkcji: nie pełni potrzebnej funkcji fizjologicznej, a jednocześnie może wywoływać nieprawidłowe siły na zęby i wyrostki zębodołowe (np. sprzyjać wychyleniu siekaczy, zaburzeniom zwarcia, wadom zgryzu).

Odpowiedź "Oddychanie przez nos." jest nieprawidłowa, bo oddychanie przez nos jest uznawane za tor fizjologiczny i samo w sobie nie stanowi parafunkcji. "Oddychanie przez usta." bywa w ortodoncji omawiane jako nieprawidłowy nawyk/tor oddychania i czynnik sprzyjający wadom zgryzu, jednak nie zawsze jest klasyfikowane jako parafunkcja narządu żucia wprost (w zależności od przyjętych definicji w materiałach dydaktycznych). "Spożywanie zbyt miękkich pokarmów." dotyczy raczej czynnika środowiskowego wpływającego na rozwój układu żucia (mniejsze obciążenie żucia), a nie nawykowej czynności o charakterze parafunkcji.

Na egzaminie warto zapamiętać, że parafunkcje to najczęściej nawyki oralne i czynności niecelowe, a ich rozpoznanie jest istotne, bo bez eliminacji przyczyny efekty leczenia ortodontycznego/protetycznego mogą być mniej stabilne.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Parafunkcja to utrwalona, nawykowa czynność wykonywana przez elementy układu stomatognatycznego, która nie jest fizjologiczną funkcją (jak żucie czy mowa) i może działać szkodliwie na zgryz oraz tkanki. Typowe przykłady to nawyki oralne utrzymujące się długo i powtarzalnie.
"Ssanie palca" nie jest potrzebną funkcją fizjologiczną, a generuje długotrwałe, nieprawidłowe siły na zęby i łuki zębowe. Może to sprzyjać zaburzeniom zwarcia, zmianom ustawienia siekaczy oraz utrwalaniu wad zgryzu, dlatego jest klasycznym przykładem parafunkcji.
Nie. Oddychanie przez nos jest uznawane za tor fizjologiczny. W kontekście wad zgryzu analizuje się raczej sytuacje, gdy oddychanie przez nos jest utrudnione i pojawia się kompensacja (np. oddychanie przez usta), ale samo oddychanie przez nos nie stanowi parafunkcji.
Tak. Oddychanie przez usta bywa powiązane ze zmianą ułożenia języka, warg i żuchwy oraz z inną pracą mięśni twarzy. To może sprzyjać nieprawidłowemu rozwojowi łuków zębowych i wadom zgryzu. Klasyfikacja jako "parafunkcja" zależy jednak od definicji używanej w materiałach.
W skrócie: funkcja ma cel fizjologiczny (np. żucie pokarmu, połykanie, artykulacja), a parafunkcja jest nawykiem wykonywanym bez takiego celu lub w sposób nieprawidłowy. Pomaga pytanie: "czy ta czynność jest potrzebna i prawidłowa, czy jest utrwalonym nawykiem?"
Do często omawianych należą nawyki oralne, zwłaszcza długotrwałe ssanie palca lub innych przedmiotów oraz utrwalone nieprawidłowe ułożenie języka. W praktyce klinicznej znaczenie ma czas trwania, częstotliwość i siła nawyku, bo to one determinują ryzyko zmian w zgryzie.
Parafunkcje dostarczają ciągłych, nieprawidłowych bodźców mechanicznych, które mogą przeciwdziałać ustawieniu zębów uzyskanemu aparatem. Nawet po zakończeniu leczenia mogą sprzyjać nawrotom wady, dlatego eliminacja nawyku jest ważna dla stabilności i retencji.
Technik dentystyczny wspiera leczenie poprzez wykonanie wyrobów zaleconych przez lekarza, np. elementów aparatów lub szyn, które pomagają kontrolować nieprawidłowe czynności. Kluczowe jest dokładne wykonanie, dopasowanie oraz współpraca z lekarzem i przekazywanie informacji o ewentualnych problemach.
Spożywanie miękkich pokarmów dotyczy rodzaju diety i obciążenia czynności żucia, a nie nawykowej, niecelowej czynności narządu żucia. Może być czynnikiem środowiskowym wpływającym na rozwój układu żucia, ale nie jest typowym przykładem parafunkcji rozumianej jako szkodliwy nawyk.
Najczęstszy błąd to wrzucanie do jednego worka wszystkich "nieprawidłowości" (np. toru oddychania, diety, postawy) i nazywanie ich parafunkcją. Drugi błąd to kierowanie się skojarzeniem z ortodoncją zamiast definicją. Warto zawsze wrócić do kryterium: nawykowa, niecelowa czynność.
info

Około 58% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. średnie

Specjaliści zwracają uwagę: "Parafunkcja to nawykowa, niecelowa czynność narządu żucia, niewynikająca z fizjologicznej funkcji (np. jedzenia czy mowy) i mogąca zaburzać rozwój zgryzu."

Materiały:

  • Skrypty i podręczniki z ortodoncji opisujące parafunkcje i nawyki
  • Materiały dydaktyczne szkoły dotyczące dysfunkcji układu stomatognatycznego
  • Notatki z zajęć o etiologii wad zgryzu i czynnikach środowiskowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego