Brakowanie (wydzielenie i przekazanie do zniszczenia) dotyczy dokumentacji niearchiwalnej, czyli takiej, której nie przechowuje się wieczyście. Kluczowe jest to, aby upłynął okres przechowywania wynikający z klasyfikacji w wykazie akt, a nie sam "wiek" dokumentu.
Okres przechowywania liczy się co do zasady w pełnych latach kalendarzowych od 1 stycznia roku następnego po dacie zakończenia sprawy. Dopiero po upływie tego czasu dokumentacja może zostać wytypowana do brakowania (następnie sporządza się spis/wniosek i uzyskuje wymaganą zgodę w procedurze).
- "Dokument A": data zakończenia 31.12.2019, okres 5 lat. Liczenie zaczyna się 01.01.2020, a pięć pełnych lat kalendarzowych to lata 2020–2024. Oznacza to, że od 2025 r. dokumentacja spełnia warunek upływu okresu, więc w roku 2026 może być brakowana.
- "Dokument B": dokumentacja kadrowa z okresem 50 lat. Przy dacie ustania pracy w 1990 r. pięćdziesięcioletni okres nie upływa w 2026 r., więc brakowanie byłoby przedwczesne.
- "Dokument C": data zakończenia 30.06.2022, okres 5 lat. Liczenie zaczyna się 01.01.2023, a okres obejmuje lata 2023–2027, więc w 2026 r. nadal trwa i brakowanie nie jest dopuszczalne.
- "Dokument D": sprawa w toku. Bez zakończenia sprawy nie rozpoczyna się bieg okresu przechowywania, więc nie spełnia warunków do brakowania.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze szukaj daty zakończenia sprawy (albo ustania zatrudnienia dla akt osobowych) oraz okresu przechowywania z wykazu akt, a dopiero potem oceniaj, czy w danym roku można rozpocząć procedurę brakowania.