Jeśli na etykiecie opakowania ma pojawić się informacja o temperaturze produktu, potrzebny jest efekt zależny od bodźca cieplnego. Tak działa farba termochromowa: jej pigmenty (lub mikrokapsułki z barwnikiem) powodują odwracalną albo nieodwracalną zmianę barwy w określonym zakresie temperatur. Dzięki temu użytkownik może wzrokowo ocenić, czy produkt był schłodzony, ogrzany lub czy przekroczył próg temperatury.
Pozostałe odpowiedzi nie spełniają tego warunku:
- "Neonową" kojarzy się z bardzo intensywną, "jaskrawą" barwą. To efekt wizualny niezwiązany z temperaturą, więc nie daje informacji o jej zmianach.
- "Fluoryzującą" (fluorescencyjną) wybiera się, gdy potrzebny jest efekt świecenia pod wpływem promieniowania (np. UV) lub podbicia widzialności. To nadal nie jest wskaźnik temperatury.
- "Wodną" opisuje typ farby ze względu na rozpuszczalnik/spoiwo (woda), a nie zjawisko informacyjne. Farba wodna może być stosowana w opakowaniach, ale sama z siebie nie wskazuje temperatury.
W praktyce przygotowania druku opakowaniowego ważne jest, by odróżniać rodzaj farby ze względu na skład (np. wodna) od funkcji specjalnej (np. termochromowa). Na egzaminie warto czytać pytanie przez pryzmat wymaganego bodźca: skoro mowa o temperaturze, poprawna będzie farba reagująca na ciepło.
