Celem wczesnej rehabilitacji po zawale mięśnia sercowego jest bezpieczny powrót do aktywności oraz poprawa tolerancji wysiłku bez przeciążania układu krążenia. Dlatego preferuje się wysiłek tlenowy o niskiej lub umiarkowanej intensywności, możliwy do łatwego dawkowania i przerwania w razie potrzeby. Taką formą aktywizacji jest spacerowanie na zewnątrz budynku (lub w korytarzu, jeśli warunki nie pozwalają na wyjście), ponieważ pozwala na spokojne tempo, równy teren i naturalne przerwy.
Opcja "Udział w grach zespołowych" jest niekorzystna we wczesnej fazie, bo zwykle wiąże się z rywalizacją, zmiennym tempem, nagłymi przyspieszeniami i emocjami, co może nadmiernie obciążać serce. "Spacerowanie po schodach" to wysiłek bardziej intensywny niż marsz po płaskim i u wielu osób szybko zwiększa zapotrzebowanie na tlen, dlatego częściej jest wprowadzane dopiero później, gdy pacjent ma lepszą tolerancję wysiłku i jest to zalecone przez zespół rehabilitacji. "Udział w grach elektronicznych" może mieć wartość w aktywizacji poznawczej lub zajęciowej, ale nie jest typowym narzędziem poprawy wydolności krążeniowej, ponieważ nie zapewnia systematycznego treningu aerobowego.
Z perspektywy opiekuna medycznego kluczowe jest, aby zachęcać do aktywności zgodnej z zaleceniami personelu, dbać o bezpieczeństwo (przerwy, nawodnienie, odpowiednie obuwie), obserwować samopoczucie chorego oraz reagować na objawy alarmowe (np. narastająca duszność, ból w klatce piersiowej, znaczne osłabienie) poprzez przerwanie aktywności i poinformowanie pielęgniarki/lekarza.
