W przygotowaniu form offsetowych kluczowe są dwa niezależne rozróżnienia: pozytyw/negatyw oraz czytelny/nieczytelny (czyli w orientacji normalnej lub lustrzanej).
Forma offsetowa pozytywowa bezpośrednia oznacza, że na płycie obszary drukujące odpowiadają obszarom zadrukowanym na wydruku. Dlatego potrzebny jest diapozytyw (a nie negatyw), bo w diapozytywie partie przezroczyste odpowiadają miejscom, które mają zostać naświetlone zgodnie z technologią form pozytywowych.
Drugim elementem jest orientacja obrazu. W naświetlaniu kontaktowym film kopiowy przylega do powłoki światłoczułej płyty, a na płycie powstaje obraz lustrzany względem filmu. To znaczy, że jeśli na filmie tekst jest "od lewej do prawej" (czytelny), to na płycie wyjdzie lustrzanie (nieczytelny) – i odwrotnie.
Dlatego, aby finalnie uzyskać czytelną płytę, jako formę kopiową wybiera się diapozytyw nieczytelny. Taki film po kontakcie daje czytelną (normalnie odczytywalną) orientację na płycie.
- Odpowiedź "Negatyw nieczytelny" jest błędna, bo negatyw dotyczy innego typu płyt (negatywowych), mimo że "nieczytelny" sugeruje właściwą orientację.
- Odpowiedź "Diapozytyw czytelny" jest błędna, bo choć typ (pozytyw) jest właściwy, to orientacja po naświetleniu odwróci się i płyta będzie lustrzana.
- Odpowiedź "Negatyw czytelny" jest błędna podwójnie: zły typ filmu i zła orientacja dla oczekiwanej płyty.
W praktyce kontrola jest prosta: jeśli na filmie tekst jest nieczytelny (lustrzany), to po naświetleniu kontaktowym płyta powinna być czytelna.
