ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) najczęściej kojarzy się z trzema kluczowymi obszarami trudności: nadruchliwością, impulsywnością oraz problemami z koncentracją uwagi. Taki zestaw objawów najlepiej opisuje codzienne funkcjonowanie wielu dzieci z ADHD w środowisku domowym i w placówce: dziecko jest w ciągłym ruchu, ma trudność z czekaniem na swoją kolej, przerywa innym oraz szybko się rozprasza i nie kończy zadań.
Odpowiedź "Nadruchliwość, zaburzenia koncentracji, impulsywność." jest zgodna z tym typowym obrazem, dlatego stanowi najlepszy wybór.
Pozostałe propozycje zawierają elementy, które mogą współwystępować u niektórych dzieci, ale nie są charakterystycznym rdzeniem ADHD:
- "Zaburzenia koncentracji, jąkanie, impulsywność." – jąkanie jest zaburzeniem płynności mowy; może współistnieć z różnymi trudnościami, ale nie jest objawem osiowym ADHD.
- "Nadruchliwość, reakcje izolacyjne, impulsywność." – izolowanie się i wycofanie mogą wynikać np. z lęku, trudności społecznych lub doświadczeń w grupie; nie stanowią typowego kryterium rozpoznawania ADHD.
- "Impulsywność, tiki, nadruchliwość." – tiki to odrębna kategoria objawów; mogą pojawiać się niezależnie lub współwystępować, ale nie definiują ADHD i nie zastępują komponentu trudności z koncentracją.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy "charakterystycznej grupy objawów", warto szukać odpowiedzi obejmującej jednocześnie uwagę/koncentrację oraz samokontrolę zachowania (impulsywność) i aktywność ruchową (nadruchliwość). To pomaga odróżnić objawy rdzeniowe od objawów towarzyszących.
