Szczelina omłotowa to odległość między bębnem młócącym a klepiskiem. Jej regulacja decyduje o tym, jak intensywnie zespół młócący oddziela ziarno od kłosów i jak sprawnie masa roślinna przechodzi dalej do układów separacji.
Zasada prawidłowej regulacji polega na tym, że szczelina powinna zwężać się w kierunku przepływu masy zbożowej. Na początku (po stronie wlotu) szczelina musi być większa, aby przyjąć kłosy i rozpocząć omłot bez "zadławienia" materiału. W miarę przesuwania się masy wzdłuż klepiska szczelina staje się mniejsza, co zwiększa skuteczność domłacania i separacji, gdy materiał jest już rozluźniony i częściowo wymłócony.
Odpowiedź "C." przedstawia właśnie taki układ: większa wartość po stronie wlotu i mniejsza po stronie wylotu (zwężanie). Dzięki temu omłot ma charakter progresywny: materiał jest stopniowo przetwarzany podczas przejścia przez strefę omłotu.
Odpowiedzi z równoległą szczeliną (taka sama wartość po obu stronach) są nieprawidłowe, ponieważ nie zapewniają narastania intensywności działania wzdłuż drogi materiału: przy stałej małej szczelinie rośnie ryzyko zapchania i uszkodzeń ziarna, a przy stałej dużej szczelinie rośnie ryzyko niedomłotów. Z kolei szczelina rozszerzająca się w kierunku przepływu jest błędna: utrudnia przyjęcie masy na wejściu (za ciasno) i osłabia domłacanie na wyjściu (za szeroko).
W praktyce konkretne wartości (w milimetrach) dobiera się do gatunku, wilgotności i warunków zbioru, ale sama zasada "szerzej na wlocie, węziej na wylocie" jest podstawowa i uniwersalna.
