Wykończenie drewna z zakrytą strukturą oznacza, że pory i nierówności mają być optycznie "zamknięte", aby po nałożeniu powłoki uzyskać gładką taflę, a na końcu wysoki połysk. Taki efekt wymaga zachowania logicznej kolejności operacji, w której każda następna czynność bazuje na prawidłowo wykonanej poprzedniej.
Szpachlowanie jest etapem wypełniania porów i drobnych ubytków. Bez tego nawet gruba powłoka może ujawniać "telegraphing" struktury (widoczne pory, zapadnięcia).
Szlifowanie po szpachlowaniu służy wyrównaniu podłoża, usunięciu nadmiaru materiału wypełniającego i przygotowaniu odpowiedniej gładkości oraz przyczepności dla kolejnych warstw. Zbyt wczesne lakierowanie na niewyrównanej powierzchni utrwala wady, które potem trudno usunąć.
Lakierowanie buduje właściwą powłokę ochronno-dekoracyjną. To ono tworzy warstwę, którą finalnie można wyprowadzić na połysk.
Polerowanie wykonuje się dopiero po utwardzeniu powłoki; jego zadaniem jest wygładzenie mikro-nierówności, usunięcie drobnych rys po szlifowaniu międzyoperacyjnym i nadanie efektu lustrzanego. Wykonanie polerowania przed lakierowaniem nie ma sensu technologicznego, a pominięcie szpachlowania typowo kończy się widoczną strukturą drewna mimo połysku.
- "Szlifowanie" bez wcześniejszego wypełnienia porów nie zapewnia zakrycia struktury.
- "Lakierowanie" przed przygotowaniem podłoża zwiększa ryzyko wad: słabej przyczepności, falowania i prześwitów porów.
- "Polerowanie" jest etapem końcowym – nie zastępuje wyrównania i wypełnienia podłoża.
