Przygotowanie powierzchni elementów drewnianych do lakierowania to proces, w którym kolejność ma kluczowe znaczenie, bo każdy etap wpływa na efekt kolejnego. Poprawna sekwencja to: zaprawianie wad → usuwanie plam → szlifowanie → barwienie.
- Zaprawianie wad wykonuje się na początku, aby uzupełnić ubytki, rysy, drobne pęknięcia czy miejsca po sękach. Jeśli zrobi się to później, po barwieniu lub po częściowym wykończeniu, łatwo uzyskać widoczne "łatki" i różnice chłonności.
- Usuwanie plam (zabrudzeń, przebarwień, śladów po kleju) powinno nastąpić przed wyrównywaniem całej powierzchni. Pozostawione plamy mogą zostać utrwalone i będą jeszcze bardziej widoczne pod lakierem, szczególnie po barwieniu.
- Szlifowanie wyrównuje powierzchnię i przygotowuje ją pod dalsze operacje. Ten etap odpowiada m.in. za gładkość, równomierną chłonność oraz dobrą przyczepność kolejnych warstw. Wykonanie szlifowania po barwieniu zwykle powoduje miejscowe rozjaśnienia i smugi.
- Barwienie jest logicznym zakończeniem przygotowania w tej sekwencji, bo zmienia wygląd powierzchni. Po barwieniu nie powinno się już wykonywać intensywnych operacji, które zdejmą lub uszkodzą warstwę barwną.
Pozostałe możliwe sekwencje są nieprawidłowe, bo naruszają zależność przyczynowo-skutkową: barwienie przed szlifowaniem grozi nierówną barwą i smugami, a zaprawianie wad po barwieniu zwiększa ryzyko widocznych poprawek. W praktyce poprawna kolejność ogranicza reklamacje: smugi, "mapy" koloru, przebijające plamy oraz słabą przyczepność lakieru.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zasadę "najpierw napraw i oczyść, potem wyrównaj, na końcu nadaj kolor".
