Opisana metoda inwentaryzacji to weryfikacja. Jej istotą jest sprawdzenie, czy dane wykazane w księgach rachunkowych odpowiadają posiadanym dowodom księgowym (dokumentom źródłowym lub wtórnym). W praktyce polega to na analizie zapisów, zestawień i dokumentów potwierdzających istnienie oraz wartość danego składnika majątku, zwłaszcza wtedy, gdy nie da się zastosować fizycznego policzenia lub nie występuje typowy "kontrahent", który mógłby potwierdzić saldo.
Odpowiedź "Z natury" jest niepoprawna, ponieważ spis z natury wymaga bezpośredniego ustalenia stanu przez oględziny, przeliczenie, zważenie lub zmierzenie składników. To metoda "fizyczna", a w treści pytania mowa o porównaniu ksiąg z dokumentami.
Odpowiedź "Potwierdzenia sald" nie pasuje, bo potwierdzenie sald polega na uzyskaniu potwierdzeń od stron trzecich (najczęściej kontrahentów, banków) i uzgodnieniu rozrachunków. W pytaniu wskazano kontrolę poprzez dokumenty wewnętrzne/księgowe, a nie uzgodnienie zewnętrzne.
Odpowiedź "Uproszczona" jest błędna, ponieważ nie stanowi standardowej, podstawowej metody inwentaryzacji opisanej mechanizmem "porównania z dokumentami". W zadaniu kluczowe jest rozpoznanie procesu: księgi rachunkowe kontra dokumenty – co odpowiada właśnie weryfikacji.
W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: gdy w treści pojawia się "policz/zmierz" – myśl o spisie z natury; gdy "uzgodnij z kontrahentem" – myśl o potwierdzeniu sald; gdy "porównaj zapisy z dokumentami" – myśl o weryfikacji.
