Izolacja przeciwwilgociowa pionowa typu lekkiego ma chronić ściany fundamentowe przed wilgocią z gruntu (np. wilgocią kapilarną i wodą opadową wsiąkającą w grunt), ale bez parcia hydrostatycznego. Stosuje się ją typowo wtedy, gdy grunt jest przepuszczalny, a poziom wód gruntowych znajduje się poniżej posadowienia.
W takich warunkach praktyka budowlana dopuszcza kilka technologii, a wybór zależy od warunków, dostępności materiałów i zaleceń producenta. Do metod spotykanych przy izolacji lekkiej należą m.in.:
- emulsje asfaltowe – popularne, łatwe do nakładania jako powłoka,
- jedna warstwa papy izolacyjnej lub folii izolacyjnej (w zależności od systemu),
- kilka warstw powłoki bitumicznej, np. asfaltowo-kauczukowej, wykonywanej zgodnie z technologią producenta.
Odpowiedź "z dwóch warstw papy termozgrzewalnej" jest nieprawidłowa dla typu lekkiego, ponieważ papa termozgrzewalna (zwłaszcza układana w układach wielowarstwowych) jest kojarzona z izolacjami o większej szczelności i odporności, stosowanymi przy trudniejszych warunkach (co najmniej średnich, a często cięższych). To rozwiązanie jest zwykle przewidziane tam, gdzie wymagania wobec hydroizolacji są wyższe niż w izolacji lekkiej.
Pozostałe propozycje pasują do izolacji lekkiej: "z trzech warstw powłoki asfaltowo-kauczukowej" odpowiada wielowarstwowej powłoce bitumicznej, "z jednej warstwy papy izolacyjnej" jest wskazywana jako wariant dla lekkiej ochrony przeciwwilgociowej, a "z emulsji asfaltowej" jest typowym i często stosowanym rozwiązaniem w tej klasie obciążeń wilgocią.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj, czy mowa o wilgoci bez parcia (lekka), czy o wodzie wywierającej nacisk (cięższa). Następnie dopasuj materiały: emulsje i lekkie powłoki/papy do lekkiej, a systemy wielowarstwowe z pap termozgrzewalnych kojarz z wyższymi wymaganiami.
