KWALIFIKACJA MED2 - CZERWIEC 2017

W pytaniu kluczowe są trzy elementy opisu: strumień powietrza pod ciśnieniem, dodatek ścierniwa oraz tlenek glinu o różnej ziarnistości. Taki mechanizm działania odpowiada metodzie nazywanej abrazją powietrzną (air abrasion). W praktyce polega ona na kierowaniu na powierzchnię zęba strumienia sprężonego powietrza, który przenosi cząstki materiału ściernego i umożliwia selektywne, mechaniczne usuwanie tkanek w obrębie opracowania.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• "Atrycja powietrzna" – atrycja to pojęcie używane w opisie zużycia tkanek zęba, zwykle związanego z kontaktem ząb–ząb (np. parafunkcje). Nie jest to standardowa nazwa metody opracowania ubytku strumieniem ścierniwa.
• "Abrazja glinkowa" – w stomatologii spotyka się określenia związane z abrazją, natomiast sama nazwa w tej postaci nie jest typową, jednoznaczną nazwą metody opracowania ubytku. W pytaniu chodzi o rozpoznanie metody jako technologii "powietrze + Al2O3", czyli abrazji powietrznej.
• "Abfrakcja diagnostyczna" – abfrakcja odnosi się do mechanizmu powstawania niepróchnicowych ubytków klinowych (związanych m.in. z przeciążeniami), a nie do techniki opracowania ubytku. Dodanie przymiotnika "diagnostyczna" nie tworzy prawidłowej nazwy procedury opracowania.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się ścierniwo (np. tlenek glinu) przenoszone strumieniem powietrza, najczęściej testowana jest umiejętność skojarzenia tego opisu z metodą abrazji powietrznej. Pojęcia atrycji i abfrakcji traktuj jako nazwy procesów prowadzących do utraty tkanek, a nie jako narzędzia opracowania.