W terapii zajęciowej dobór metody powinien uwzględniać zarówno możliwości funkcjonalne osoby, jak i jej zainteresowania oraz motywację. W pytaniu kluczowe są dwie informacje: osoba jest niedowidząca oraz lubi tańczyć i śpiewać. To wskazuje na potrzebę zajęć, które pozwalają na czynne uczestnictwo, ekspresję i kontakt społeczny, bez konieczności intensywnego korzystania z bodźców wzrokowych.
Muzykoterapia aktywna to forma, w której uczestnik wykonuje działania związane z muzyką: śpiewa, rytmizuje, porusza się w rytm, gra na prostych instrumentach lub improwizuje. Taniec i śpiew są więc naturalnymi przykładami aktywnego udziału, dlatego ta metoda jest najtrafniejsza.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Silwoterapia (zajęcia w środowisku leśnym/naturalnym) może wspierać dobrostan, ale nie wynika bezpośrednio z opisu preferencji (taniec, śpiew) i nie jest metodą najbliższą wskazanym aktywnościom muzyczno-ruchowym.
- Dogoterapia (z udziałem psa) bywa pomocna w motywacji i treningu funkcji, jednak w pytaniu nie ma przesłanek, że kontakt ze zwierzęciem jest celem lub zainteresowaniem osoby; nie odpowiada też wprost na potrzebę ekspresji przez muzykę.
- Muzykoterapia receptywna polega głównie na słuchaniu muzyki i odbiorze bodźców (relaks, wizualizacje), a więc ma charakter bardziej bierny. Przy preferencji śpiewu i tańca lepiej pasuje forma aktywna niż receptywna.
W praktyce asystent osoby z niepełnosprawnością może wspierać takie zajęcia poprzez organizację bezpiecznej przestrzeni, dobór prostych aktywności rytmicznych, zachęcanie do śpiewu oraz dostosowanie warunków (np. wyraźne wskazówki słowne, stały układ sali), tak aby ograniczenia wzroku nie utrudniały uczestnictwa.
