W tyczeniu geodezyjnym chodzi o przeniesienie projektu do terenu, czyli wyznaczenie położenia punktów obiektu budowlanego. Gdy w treści pojawia się "odkładanie, za pomocą tachimetru, kierunków i odległości", kluczowe są dwa elementy: kierunek (czyli azymut/odczyt koła poziomego względem kierunku odniesienia) oraz odległość (zwykle mierzona dalmierzem w tachimetrze).
Metoda biegunowa (tyczenie biegunowe) dokładnie na tym polega: z ustalonego stanowiska instrumentu, po zorientowaniu na punkt nawiązania, odkłada się właściwy kierunek, a następnie odpowiednią odległość do tyczonego punktu. W praktyce tachimetr prowadzi tyczenie poprzez wskazania odchyłek w kierunku i w odległości, aż do osiągnięcia położenia projektowanego.
- Odpowiedź "Przedłużeń" nie pasuje, bo metoda przedłużeń bazuje na przedłużaniu linii (kierunków) wyznaczonych przez istniejące punkty, a nie na odkładaniu jednocześnie kierunku i odległości z jednego stanowiska jako podstawowej zasady.
- Odpowiedź "Wcięć" odnosi się do wyznaczania punktu przez przecięcie (lub rozwiązanie geometryczne) z dwóch lub większej liczby zależności (np. kierunków/odległości) i zwykle nie jest opisywana jako proste odkładanie "kierunku i odległości" jednym instrumentem z jednego stanowiska.
- Odpowiedź "Ortogonalna" dotyczy tyczenia w układzie prostokątnym (odkładanie prostopadłych/domiarów), gdzie istotne są domiary wzdłuż i prostopadle do linii bazowej, a nie klasyczny zestaw biegunowy: kierunek + odległość.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada para "kierunek i odległość" oraz pojawia się tachimetr, najczęściej sprawdzana jest umiejętność rozpoznania tyczenia biegunowego. Przy metodzie ortogonalnej szukaj słów: "domiar", "prostopadle", "rzędne prostokątne".
