W kaszerowaniu (laminowaniu) materiałów wielowarstwowych kluczowe jest powiązanie rodzaju kleju z metodą prowadzenia procesu. Kleje dyspersyjne to kleje, w których spoiwo jest rozproszone w nośniku (najczęściej w wodzie). Z tego powodu w momencie aplikacji na podłoże występuje mokra warstwa klejowa, która musi zostać dociśnięta do drugiej warstwy i następnie "ustabilizowana" przez odparowanie nośnika (np. wody) oraz wytworzenie adhezji i kohezji w spoinie.
Dlatego poprawna jest odpowiedź "Na mokro." – opisuje ona sytuację, w której łączenie warstw odbywa się z użyciem kleju nanoszonego w postaci mokrej (zawierającej nośnik), a proces wymaga etapu dosuszenia/odprowadzenia nośnika.
- "Na sucho." bywa kojarzone z metodami, w których warstwa łącząca nie jest wnoszona jako mokra dyspersja, tylko np. jako gotowa sucha warstwa/film lub w warunkach ograniczających obecność nośnika wodnego. Przy klejach dyspersyjnych kluczowy mechanizm wiązania wymaga obecności nośnika i jego późniejszego odparowania, więc takie skojarzenie prowadzi do błędu.
- "Kurtynową." opisuje raczej sposób nanoszenia (technika aplikacji, np. tworzenie "kurtyny" materiału powlekającego), a nie jednoznaczną metodę laminowania w sensie "na mokro/na sucho". Sama technika aplikacji nie przesądza o klasyfikacji metody w tym ujęciu.
- "Tworzyw stopionych." odnosi się do łączenia warstw przez stopienie polimeru (laminacja/klejenie termiczne, hot-melt lub warstwy termozgrzewalne). To inny mechanizm niż dyspersja klejowa: zamiast odparowania nośnika mamy stapianie i zestalenie tworzywa.
W zadaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać prostą regułę: dyspersja = nośnik (często woda) = mokra aplikacja = metoda "na mokro". Jeśli w treści pojawia się dyspersja kleju, to zwykle szuka się odpowiedzi powiązanej z procesem mokrym i etapem odprowadzenia nośnika.
